Column

Onder de 34

Het was een historisch sportmoment. Het lukte Pavel Koelizjnikov om als eerste schaatser onder de 34 seconden te sprinten op de 500 meter.

„Wow!”, riep de televisieverslaggever.

Het was ook ‘wow’ om te zien. Er was een magische barrière doorbroken. Onder de 34 seconden op de 500 meter. Dat klinkt bijna als: Armstrong zet voet op de maan. Of: het eerste vliegtuigje scheert over Het Kanaal.

Het wachten was op een lach van ongeloof, begeleid door een oerkreet, vuisten in de lucht, een hilarische glijval over het ijs wellicht.

Hoe ging de Russische sprinter dit record vieren?

Koelizjnikov had een bijna perfecte race gereden. In de laatste bocht werd gemeten hoe hard Koelizjnikov reed. Ruim 61 kilometer per uur.

Bij ieder normaal mens scheuren bij die snelheid de spieren los van de botten. Maar het lijf van Koelizjnikov bleef heel. Hij dook diep voorover, weerstond alle G-krachten en raasde over de baan van Salt Lake City. Op het laatste rechte eind paarde hij kracht aan souplesse. Zijn tijd: 33,98.

Het scorebord stond al in brand: „World record, world record!

Na de finish hielden de televisiecamera’s de Russische sprinter in het vizier, op zoek naar de ontlading. Wat ging Koelizjnikov doen na het zien van zijn tijd?

Hij deed zijn cap af. Een kleine beweging met zijn vuisten. Dat was het.

Koelizjnikov ging voorover, met zijn handen op zijn knieën gleed hij uit. Wanneer kwam het besef, wanneer explodeerde hij van plezier? Hij kwam overeind. Ik zag dat er een streepje van die knellende cap op zijn voorhoofd was achtergebleven. De recordhouder had er tijdelijk een rimpel bij.

Ik was te veel vertrouwd geraakt met de Hollandse extase na schaatssucces. Oranje pruiken op het hoofd van de winnaar, een stortvloed van pluchen beesten op het ijs. Dit was vast een goed Russisch gebruik: sober reageren, direct na het rijden van een record.

Maar zelfs toen Koelizjnikov later bij de NOS verscheen, bleef hij ogenschijnlijk onbewogen. Hij liet het gesprek over aan zijn tolkende coach. Koelizjnikov stond erbij en knikte, als een Russisch beroepsmilitair naast zijn meerdere.

Koelizjnikov moet op YouTube ‘Bob Beamon Mexico Olympics 1968’ intikken. Verspringer Beamon dartelt na zijn sprong door de zandbak en loopt daarna als een hinde over de baan, in afwachting van de uitslag. Na de bevestiging – 8 meter 90 – valt hij op zijn knieën en barst in tranen uit.

Zo vier je een ongelooflijk record. Met jezelf, met je publiek.

Mijn hoop was nog gevestigd op gisteravond, de tweede 500 meter van Koelizjnikov. Zou hij losser zijn? De Rus won met een tijd 34,13. Geen nieuw wereldrecord. Tevreden stak hij een duimpje op naar zijn coach.

Het zag eruit als uitbundig juichen.