Vechtershart: een ongewoon ruig en fysiek kickboksdrama

Imanuelle Grives in ‘Vechtershart’ (BNN)

Kickbokser Nick Roest (Waldemar Torenstra) heeft weer eens buiten de ring gevochten. Met bebloede vuisten betreedt hij midden in de nacht een Franse hotelkamer. Net als hij zijn naakte gespierde lijf in de seksstand heeft gezet, lijkt het bed door te zakken, maar het is een arrestatieteam. De volgende scène begint met de titel ‘Vier jaar later’.

Vanaf de start is duidelijk dat Vechtershart (BNN) een voor de Nederlandse televisie ongebruikelijk lichamelijke, ruige dramaserie wordt: een Fight Club waar je wel over mag praten, en die ook vrouwen als lid toelaat. Het initiatief lag bij acteur Torenstra en de bevriende documentairemaker Maaik Krijgsman (Nederwiet), die een fysiek mozaïek wilden maken van een sportschool als maatschappelijke minikosmos.

Met Endemol en scenarioschrijver Pieter Bart Korthuis (Penoza) ontwikkelden ze een achtdelige serie, waarvan de eerste, door Lourens Blok (Boy 7) geregisseerde aflevering direct naar meer smaakt.

Qua grootstedelijk realisme en diversiteit benadert Vechtershart de eerdere BNN-serie Van god los, maar er wordt ook teruggegrepen op vele herkenbare genreconventies, van de boksfilm uit Hollywood tot vertrouwde clichés over het verband tussen onderwereld en duivensport. Net als door Leen Jongewaard in Ja zuster, nee zuster en Rijk de Gooyer in Naakt over de schutting worden belangrijke gesprekken op het platje gevoerd. Nicks vader en eigenaar van de sportschool (Johan Leysen met Amsterdams accent, die nooit eerder zo op Robert DeNiro leek) verstoot zijn zoon, omdat hij niet van „achterblijvers” houdt. Ter illustratie draait hij een doffer die achter de wijven aanzat de nek om en werpt het beest in de vuilnisbak: nu al een klassieke scène.

Er wordt ontzettend lekker geacteerd, zij het soms een beetje vet. De concurrerende sportschoolhouder (Martijn Fischer) verhaspelt gezegdes van het type „Die hond krijgt nog een staartje.” Een niet deugende halfbroer (Benja Bruijning) is een doorgesnoven advocaat van kwade zaken, want ook in de bovenwereld wordt de wet getart.

We maken tevens kennis met Kenneth Herdigein als een ringarts, Peter Paul Muller als de altijd schimmige bokspromotor en Henk Poort als een cynische drugsbaron. Er wordt in de kickbokswereld best wel veel gehannest met pillen en slecht beheerste agressie, maar het zijn, ook weer volgens de regels van het genre, natuurlijk wel grotendeels mensen met het hart op de goede plaats.

Na die jaren die Nick onvrijwillig doorbracht aan de Côte d’Azur moet hij zijn leven weer op de rit krijgen. Pa wil hem niet meer, Eddy is toch een stuk minder, de voor de televisie werkende vriendin (Kimberley Klaver) heeft hem eruit gegooid. De sterkste band heeft hij nog met een ex, van wie gesuggereerd wordt dat ze een zoontje van hem heeft. Deze Selma (Imanuelle Grives) is ook een kickbokser, die wordt getraind door Nick en een gevecht verrassend wint met een iets te enthousiaste knock-out.

De situatie herinnert aan de documentaire Bittersweet over de door Lucia Rijker gecoachte Australische bokser die haar tegenstandster per ongeluk bijna naar de andere wereld mept en zich daar heel schuldig over voelt.

De rol van Grives, die al heel goed was als voluptueuze Surinaamse in de verfilming van Robert Vuijsjes Alleen maar nette mensen, lijkt de ontdekking van deze serie te gaan worden. Dat heeft te maken met, daar hebben we het weer, de lichamelijke intensiteit van de vertolking (ze heeft werkelijk de conditie en het gewicht van een topsporter), maar ook met een bewonderenswaardige felheid, die de tegenstrijdige gevoelens van het personage direct zonder veel tekst duidelijk maakt.

Zo'n serie als Vechtershart is precies wat NPO 3 nodig heeft om een beetje terug in de gunst te komen van een jong en divers publiek. Het wordt vast een hit op internet.