Een celstraf kost hem zijn conditie

Wie: Dennis

Kwestie: voorbereiding overval met geweld

Waar: Amsterdam

De zaak tegen Dennis (19) heeft een ernstige handicap – hij is er niet. Zijn advocaat legt uit dat de verdachte zijn mbo-examen sport- en bewegingsleiding belangrijker vond. Zijn drie medeverdachten zijn intussen allemaal veroordeeld, met dank aan Dennis’ verklaring bij de politie. De officier wil de (laagste) straf die één van hen kreeg ook voor Dennis: een jaar cel.

Dennis raakte dus betrokken bij de Colombiaanse drugshandel in de hoofdstad, via zijn vriendennetwerk. Hij zou met de auto van zijn vader bij een overval op een geldrunner klaar hebben moeten staan om één van de daders te helpen vluchten. Volgens een afgeluisterd gesprek zou Dennis daar „kankerveel geld” voor krijgen. De geldkoerier zat intussen ook in het complot. Zij dacht dat ze met zes tot zeven ton in euro’s over straat zou gaan. Die wilden ze onderling verdelen.

Van de ‘roof’ kwam niets terecht. De vier plannenmakers werden in december gearresteerd, op een terras. In hun auto’s werden bivakmutsen gevonden, zwarte handschoenen, een tie-wrap en een rol klus-tape. Geen wapens. De arrestatie ging nogal stevig – de politie had wapengeweld gevreesd. En daarna legde een geschrokken Dennis een gedetailleerde verklaring af.

Maar hij is er dus niet, tot teleurstelling van de meervoudige strafkamer. De advocaat vertelt wie Dennis is: een sociale, aardige jongen uit een dorp bij Amsterdam. Geen schulden, woont thuis, vaste vriendin, harmonieus gezin. Vader bevestigt het, vanaf de tribune. Dennis voetbalt, vrij hoog in de amateurcompetitie. Hij traint de pupillen op de vereniging; in de zomer organiseert hij sportevenementen. Van een strafblad is geen sprake.

Een jaar cel kost hem behalve zijn toekomst als trainer ook z’n conditie, voert zijn advocaat aan. Zij noemt Dennis beïnvloedbaar. Met zijn oudere schizofrene broer kon Dennis destijds alleen overweg door toe te geven aan diens gedrag. Tien jaar geleden pleegde die broer zelfmoord. Maar woog dat vorig jaar nog, toen een kennis hem vroeg een „taxiritje” te doen?

Dennis stapte een politieoperatie binnen, van observatie- en afluisterteams. De politie zag hoe hij de buurt verkende waar de overval zou plaatsvinden.

Maar wat hij daarover bij de politie verklaarde is niet de waarheid, betoogt zijn advocaat. Hij is gemanipuleerd door de recherche, Dennis is gaan gissen, mee gaan puzzelen, zwaar onder druk gezet, hij wist echt niet wat er van hem werd gevraagd, hij kende geen enkel plan, hij wist van geen opzet – alleen dus dat „taxiritje”, dat moest hij doen.

Dat er ook in zijn auto een bivakmuts lag – en die rol klustape – en een paar zwarte handschoenen, zijn dat geen voorbereidingshandelingen? Als je met vier stevige mannen van plan bent één geldkoerierster te overvallen, komt daar niet automatisch geweld bij kijken?

De advocaat doet haar best. Zwarte handschoenen, wie heeft ze in de winter niet bij zich? Klustape? Ach, auto’s vallen uit elkaar – en dan is tape handig. Die bivakmuts, die zat ook niet aan Dennis’ kant in het portier, maar aan de passagierszijde. En daar zat nou de handlanger. Het kon ook zijn bivakmuts zijn.

De rechtbank zit vol vragen aan de afwezige Dennis. Als je bij de politie goed op de hoogte blijkt en daarna alles ontkent, hoe zit het dan écht? Zijn verklaring is in de zaken tegen de handlangers meegeteld als bewijs. Dan wordt het wel ingewikkeld dat nu opzij te schuiven.

Dat gebeurt dan ook niet. De rechtbank veroordeelt hem vanwege „de positieve aspecten” in zijn leven tot een half jaar voorwaardelijke celstraf en 240 uur taakstraf.