Realistisch

Na het tanken vraagt de man achter de kassa of ik met mijn airmiles-punten wil betalen. Ja, dat wil ik wel. Het scheelt me 50 euro! Zo raak ik eindelijk een paar van die punten kwijt.

„Tot wanneer loopt die actie?”, vraag ik.

„Tot eind november”, aldus de man, om eraan toe te voegen: „maar dan zijn we er al niet meer.” Ik kijk hem aan, jeugdig kaalgeschoren, zonnebankbruin en gouden knopjes in neus en oren.

„Dat is een wel erg pessimistische gedachte”, antwoord ik. Maar in een flits denk ik ook ‘Of is hij misschien realistisch?’ De aanslagen in Parijs indachtig vervolg ik: „Maar het is waar, het kan overal gebeuren. En ineens ben je er dan niet meer.”

Nu kijkt de man míj aan. Hij lijkt te beseffen hoe ik zijn opmerking opvatte, want hij begint omstandig uit te leggen dat het benzinestation een andere eigenaar krijgt, met nieuw personeel. Ik luister nauwelijks meer, verbouwereerd hoe de aanslagen mijn hoofd zijn binnengedrongen.

Pas later besef ik dat ik hem nog had willen vragen of hij al nieuw werk heeft, voor als hij er straks niet meer is...