Ik begreep niet dat ik mijn droom leefde

(52) bezingt op zijn nieuwe album zijn grote, doodgebloede liefde. „Zodra je jezelf voelt sluiten moet je gaan zingen, dan ga je open.”

Het kale, donkere hoofd tekent scherp af tegen de witte achtergrond op de albumcover. Hij heeft zijn ogen dicht, op zijn wangen de opvallende littekens die de auto-immuunziekte Lupus hem als kind naliet. De Britse zanger Seal is terug met wat een typische scheidingsplaat is geworden: popsoul met een therapeutische werking. Melancholisch zeilt Seal zijn roestbruine stem langs gelukszalige herinneringen, om vervolgens de deur dicht te smijten, zoals in het sombere lied ‘The Big Love Has Died’.

De doodgebloede, grote liefde wordt er nadrukkelijk in bezongen: het is duidelijk een ander liedje dan de smeuïge, gepolijste liefdesode die het album vooral is – en vooral weinig anders maakt dan zijn eerdere albums. ‘The Big Love Has Died’ is een zoetzure dissonant met een atypische opbouw, een theatrale manier van zingen – hard en voluit – en een pompeuze, regenachtige sfeer van gezwollen strijkers.

„Iedereen vraagt me naar dit nummer”, zegt de 52-jarige Seal. „Ik ben zo trots op die opname, het is rauw en onbevangen. Ik ben tot het uiterste gegaan. Als ik het zing voel ik me op een theaterpodium staan, in een stuk van Tsjechov. Aan het einde van de tragedie in acte 3.”

Hij laat het moment niet schieten en gaat zingen. Luid, met een flinke uithaal: „So confused, I’m amazed, I refused / To believe you’d never change in my time spent with you.”

Als hij klaar is, zegt hij: „Ik zou dit zo graag met een orkest uitvoeren.”

Heidi Klum

Het recent verschenen zevende album van de Britse zanger Seal, 7 geheten, bespiegelt zijn scheiding en ook hervonden liefde. Maar het daar met hem over hebben, blijkt lastig. Bij een interview in Amsterdam worden vragen over zijn scheiding van het Duitse topmodel Heidi Klum, met wie hij zeven jaar getrouwd was, of andere privévragen niet op prijs gesteld. Seal is, stelt het management strikt, „eerst en vooral een muzikant en geen beroemdheid, en hoewel dit album behoorlijk persoonlijk is wil hij dat het gaat over de muziek”.

Zeker, aan de emotionele toon op zijn nieuwe plaat valt niet te ontkomen, erkent de lange, atletisch gebouwde zanger in de Amsterdamse hotelsuite. Maar zijn cd’s hebben altijd al een persoonlijke insteek gehad. „Ik zou werkelijk geen andere manier weten. Zo ben ik begonnen en zo heb ik het jaren gedaan.” Seal zegt vooral ‘eerlijk’ te hebben willen zijn in zijn teksten. „Ik schrijf op wat ik doormaak. Op een zo eerlijk mogelijk wijze, net als bij een therapeut, anders heb je níets aan de sessie. Liefde kronkelt als een achtbaan. Dan weer ben je extreem gelukkig, dan weer down. Je slingert van blijheid naar verdriet, boosheid, haat, vergiffenis en begrip. Het is soms allemaal moeilijk te begrijpen, maar het is misschien ook niet bedoeld om te begrijpen, eerder om te voelen. Ik wil vertrouwen terugvinden in de liefde. Anders redden we het niet.”

De in 1963 in Londen geboren Seal Henry Samuel werd aanvankelijk door zijn Nigeriaanse moeder en Braziliaanse vader ter adoptie opgegeven. Tot zijn vierde jaar groeide hij op bij pleegouders. Toen hij toch weer bij zijn ouders terechtkwam, ging hij van de een naar de ander. In een interview heeft hij weleens verteld over hoe hij gebukt ging onder zijn vaders harde regime. Vanaf zijn zestiende zwierf Seal lange tijd door Londen. Hij had allerlei baantjes, studeerde architectuur, zong bij diverse bands en reisde in zijn eentje door India.

In 1990 maakten we kennis met Seal: het hoofd van een gedreadlockte zanger draaide rondjes in de clip bij het nummer ‘Killer’ van houseproducer Adamski. Zijn dramatische soulvolle stem op de stuwende technobeat en computerbliepjes viel op. Toen volgde de single ‘Crazy’ in 1991, een ambientpopliedje dat in veel landen een nummer-1-hit werd. Het werd de grote doorbraak voor Seal als solozanger, die voor de muziekvideo in zwart leer en een witte cape was gestoken en zong op aanzwellende keyboardakkoorden en een digitale knisperbeat.

Rustig bestaan

In Californië, waar hij zich in 1992 vestigde, sleutelde hij met producer Trevor Horn (met wie hij nu ook weer aan zijn nieuwe album werkte) aan de opvolger van zijn debuutalbum: Seal II. Daarvan werd ‘Kiss From a Rose’ (1995) waarschijnlijk Seals meest succesvolle lied. De ballade werd in 1996 bekroond met drie Grammy’s. Seal leidde in eerste instantie een tamelijk rustig bestaan met goed verkopende albums met een vrij herkenbare sound. Meer in de schijnwerpers kwam hij door zijn huwelijk met Heidi Klum. Het stel bezat huizen in Beverly Hills en Mexico. Samen hebben ze vier kinderen, van wie het oudste, dat Klum kreeg in een eerdere relatie, door Seal werd geadopteerd.

Seal pakt de cd van de tafel. „Eigenlijk had ik de fysieke versie nog helemaal niet gezien”, zegt hij. In die opmerking ligt veel besloten. Seal doet sinds 1991 ‘mee’ in de muziek. Het muzieklandschap is intussen behoorlijk veranderd. Waar hij het meest aan moet wennen, zegt Seal, terwijl hij op de cd tikt, „is dat dít niet meer bestaat. Dat muziek niet langer een fysiek product is, maar iets virtueels. En dat je kunt kiezen wat je wilt bij de streamingdiensten, een soort all you can eat. Zoiets beïnvloedt de luisteraars duidelijk. Ze zijn nu véél minder betrokken, véél minder gecommitteerd aan een artiest.”

Hij memoreert het moment dat hij vijfentwintig jaar geleden zijn eerste platencontract kreeg. „Voor een relatief hoog bedrag werd in mij geïnvesteerd, met de luxe dat er fouten gemaakt mochten worden. Dat zie ik niet meer gebeuren.”

Zojuist gaf Seal beneden in het hotel een zangworkshop voor kandidaten van het televisieprogramma The Voice. Getalenteerde jonge mensen zag hij, „met heus een goede instelling, maar hun toekomst is zo onzeker”, schudt hij zijn hoofd. „Er is geen infrastructuur, geen investering en er is niemand die hen verder begeleiden zal. En dat is precies ook het effect van de gratis muziek; het cultiveert geen grote nieuwe artiesten en zal de manier waarop muziek gemaakt wordt sterk gaan beïnvloeden.”

Vindt de zanger het moeilijk om zichtbaar in de muziekindustrie te blijven? Ja, knikt hij. „Door de definitie van wat het is: een industrie. Je moet een brandend verlangen hebben om dit te doen. Als je dat niet hebt, is het moeilijk. Dat is het altijd geweest overigens. Maar het is nu nog lastiger je door al het lawaai te vechten. Tijd wacht voor niemand.”

Helderziende

Toch, geeft Seal aan, staat hij er niet onwelwillend tegenover de nieuwe ontwikkelingen. Hij bemerkt dat meer mensen een artiest kunnen beluisteren. Maar ook dat het niet enkel meer om mooie muziek kan gaan. „Er moet een machine aangaan, met een infrastructuur voor de inkomsten.” Hij merkt het aan hoe zijn muziek nu moet promoten: op een showcase voor Apple-directeuren in de Napa Valley in Californië, op sessies bij Spotify en bij Beats Radio van Apple Music.

De zanger zegt dat hij, terugkijkend op de vijfentwintig jaar als artiest, zich niet genoeg heeft gerealiseerd hoeveel geluk hij had: te hebben kunnen doen waarvan hij houdt. „Muziek is mijn leven, maar ik heb er te weinig plezier aan beleefd. Ik maakte me te veel zorgen over dingen die eigenlijk niet zo belangrijk waren, in plaats van te begrijpen dat ik mijn droom leefde.”

Het beste advies kreeg hij van een helderziende. Zijn hart had een pantser, zag ze. Zo gesloten, was ongezond. Je kunt er ziek van worden. „Zodra je jezelf voelt sluiten moet je gaan zingen, dan ga je open. Daar leef ik naar.”