Het regent bommen en kogels, vlees en bloed

Van vrijdag tot vrijdag. Een week leestijd, denktijd, voeltijd. Een morbide luxe. Leeslinks, bookmarks, de browsertabs verdringen zich. Achtergrond, voorgrond, structuren, details. Een zwaargewonde bezoeker van de Bataclan twittert vanuit een bezemkast. Het regent kogels, het regent bommen. Het regent woorden.

Rutte: „Dit is een aanval op onze waarden.”

Dus het gaat om ‘waarden’? Dat die 129 mensen daar liggen is ondergeschikt? Daesh (IS) is uit op onze ‘waarden’? Onzin. Ze zijn maar uit op één ding: ons bloed. Net zo lang tot wij een all out oorlog beginnen. Die zij uiteraard verliezen, maar zij zullen de nederlaag niet meemaken, want zij hebben hun bomvest. Waterstofperoxide, aceton, accuzuur, nog even langs de Lapjeshal en knutselen maar. De krater als kraambed.

‘Onze waarden’. Rutte kan ze niet eens onder woorden brengen. ‘Uitgaan, op een terrasje zitten’. Nee, daar hebben ze in het Midden-Oosten nog nooit van gehoord. Wie schrijft Ruttes teksten? Guus Meeuwis?

Ik app met een bevriende diplomate van een oliestaat, net terug van de top in Malta.

Well, Europe is fucked, I guess. Ze lacht me uit. Europe is not fucked, the Middle East is collectively fucked by Europe and America, Africa is gangbanged by EU, America and Asia, Asia is fucking itself and Russia is watching. Europe is merely experiencing a minuscule repercussion of its pro-guns anti-dialogue approach. By now we know that violence bequests more violence, yet we still insist on trying it. Harde woorden uit een harde wereld. Zoveel… /grimmiger/ dan de onze. Bij politieke ontwikkelingen bellen wij eerst een stylist. Kijk, daar is mijn nieuwe avatar. Ik ben nu Charlie, en nu ben ik Parijzenaar, of nee, Syriër, of nou ja, allebei. #prayforparis en #tousaubistrot! We hebben de oorlog digitaal gesteriliseerd, op het slagveld en in de huiskamer. Geen bloed, geen stof, geen tranen, een kwestie van schermen en toetsen, cursors en clicks. De moed van de muismat.

Een Parijse moeder en dochter hebben hun mooiste jas aangetrokken en zijn de stad in gegaan, „om te laten zien dat Parijs nog steeds de wereldhoofdstad van de elegantie is.” De show must go on. „Gewoon doorleven”, zegt iedereen. „Laat ze maar zien dat we niet bang zijn.”

Wij simuleren stoïcisme. Een Parijse man, Antoine Leiris, die zijn vrouw verloor en achterblijft met een pasgeboren zoon, schreef de aanvallers een open brief. Iedereen onder de indruk. „Jullie willen dat ik bang ben? Dat ik mijn vrijheid opgeef voor veiligheid? Jullie hebben verloren. Mijn haat krijgen jullie niet.” Arme Antoine, maak jezelf niets wijs. Het regent bommen op Raqqa. Uit Franse vliegtuigen, gestuurd door jouw president, in jouw naam. Zij krijgen jouw haat echt wel, thuisbezorgd, per expres. Maar wij mogen niet bang zijn. Want angst is ‘een slechte raadgever’. Moed is soms angst voor de angst, een dubbel slechte raadgever. Wie houden wij voor de gek? Waarom gingen we naar Irak? Uit angst voor Saddams kernwapens. Waarom gingen we naar Afghanistan? Uit angst voor een tweede 9/11. Als wij niet bang zijn, waarom sturen wij dan drones in plaats van grondtroepen? Omdat onze leiders bang zijn. Voor bodybags, lege benzinetanks en het nee van de stembus. Saddam, Bush, Blair, Assad, Hollande – niets zo gevaarlijk als een staatshoofd in het nauw. Angst is de kracht die dit voortdrijft. Angst is nuttig. Hoe kon David Goliath verslaan? Goliath dacht dat hij niet bang hoefde te zijn. Foutje.

Op het dak van een politieauto in St. Denis valt een stuk ruggengraat. Ze heette Hasna Aitboulahcen. Het regent bommen, het regent kogels, het regent vlees en bloed. De waarheid? Het went.