Column

Donald Duck

‘Het is oorlog”, zei onze premier en vertrok spoorslags met een handelsmissie naar Zuid-Afrika. Waarop ik ouderwets de slappe lach kreeg. Het is pas oorlog als de koning met zijn gezin in zijn speedboot naar Canada vlucht, dacht ik en ging rustig door met ademhalen. Hoop wel dat de handelsmissie ons land wat heeft opgeleverd.

Of ik niet begaan ben met de slachtoffers in Parijs? Of vroeg u dat niet? U heeft me natuurlijk gemist op een van de socialemediakanalen waarop de BN’ers volgaarne hun condoleancediarree achterlieten. Doen ze dat nou omdat ze het echt heel erg vinden wat er op vrijdag de dertiende in Parijs gebeurd is of willen ze toch even in beeld? Meesurfen op het grote leed. De ex-soapie Micky Hoogendijk twitterde haar boodschap in het Engels. Waarom? Geen idee. Britt Dekker was duidelijker. Die kalkte gewoon ‘Wat een mongolen!’ op Twitter. Dat noemen wij thuis duidelijke taal.

Over Engels gesproken: toen bekend werd dat Johan Cruijff zo ziek was wenste Ruud Gullit hem op Twitter sterkte in het Engels. Vond ik aandoenlijk. Ruud heeft ongetwijfeld het telefoonnummer van Johan en een telefoontje lijkt me zo gepleegd. Mailtje kan ook als je de familie niet wilt lastigvallen. Maar Ruud koos voor een tweet in het Engels. Ik had het in plat Amsterdams gedaan. Of in heel krom Spaans.

Deze week heb ik al het aanslagennieuws geconsumeerd via kranten, televisie en internet en heb besloten om uit voorzorg wat koranverzen uit mijn hoofd te leren. Daar kom je voorlopig het verst mee. Ik merkte dat ik tussen mijn met bloed doordrenkte kranten snakte naar wat vrolijks. Een beetje afleiding.

Daar was gelukkig eerst het nieuws van het bijna blinde Britse meisje dat haar blindenstok niet mee naar school mag nemen omdat haar medeleerlingen daarover kunnen struikelen. Zijn die ook blind dan? Nee, die kunnen die stok gewoon zien. Dat maakt het bericht juist zo vrolijk. Dit is heerlijk paarsekrokodillennieuws en ik word daar in deze donkere tijden onstuimig blij van.

Net als van het heerlijke seniorenmomentje van de onvermijdelijke Henkie Krol, die Joost Zwagerman op Facebook hartelijk feliciteerde met zijn verjaardag. Hij deed het wel gewoon in het Nederlands. Ik heb de voorman van Alzheimer Plus even gebeld en hem uitgelegd dat Joost niet meer onder ons is. En dat hij daar zelf voor gekozen heeft. Het zou kunnen dat Henk het gemist had. Boekhoudkundig was hij vroeger ook niet al te scherp, dus zo’n nieuwsbericht zou er zomaar tussendoor geglipt kunnen zijn.

Volgens Henk was het een foutje. Een dom foutje zelfs. Met één druk op een knop feliciteert hij dagelijks al zijn bejaarde Facebookvrienden en hij had vergeten Joost uit zijn systeem te halen. Ik dacht zacht: misschien was dit soort onoprecht computergereutel een van de redenen waarom Joost eruit gestapt is en moest denken aan de verjaardagskaart die mijn vrouw als kind van Donald Duck kreeg. Daar was ze hartstikke blij mee. Maar toen was ze zes. Ik kreeg nooit zo’n kaart omdat wij de Eppo lazen.

Een aardige oom van mij werkte in de vorige eeuw bij een multinational op personeelszaken. Ruud Gullit zou dit de afdeling Human Resources noemen. Mijn oom zorgde dat gepensioneerde werknemers niet vergeten werden en stuurde hun vrouwen in opdracht van de directie op hun verjaardag een mooie bos bloemen. Toen mijn oom met pensioen ging, nam zijn opvolger die taak op zich. Die deed dat niet zo goed. Een half jaar na de dood van mijn tante werd er op haar verjaardag namens de zaak een enorme ruiker bezorgd. „Lang zal ze leven” stond er op het kaartje. Mijn oom belde verdrietig naar het kantoor. Honderdduizend excuses. Tante zou onmiddellijk uit het systeem worden gehaald. Tien jaar later overleed deze oom. Het bedrijf plaatste een rouwadvertentie, waarin de verdiensten van mijn oom werden geprezen. Zijn vrouw werd veel sterkte gewenst met dit smartelijke verlies.

En nu ga ik op Twitter de familie van de overleden protestzanger Armand condoleren. Heb de goede man niet persoonlijk gekend, maar vind hem wel een condoleance waard. Ik ga schrijven dat hij bijzonder was, altijd zichzelf is gebleven en dat hij heeft aangetoond dat blowen helemaal niet slecht voor je is. In welke taal ik dat schrijf? In het Fins!