Liedjes overleden protestzanger Armand klonken steviger met The Kik

De overleden protestzanger Armand moest wennen aan zijn recente samenwerking met beatgroep The Kik. Maar zijn muziek werd er rijker door.

Armand in 2012. ANP MARCEL VAN HOORN

Eigenlijk verdween de gisteren op 69-jarige leeftijd overleden protestzanger Armand nooit van de kleine podia, maar door zijn recente samenwerking met The Kik stond hij in september 2015 voor het eerst sinds jaren in het reguliere clubcircuit. Ook trad hij met The Kik op in De Wereld Draait Door.

Wennen

Armand moest er duidelijk nog aan wennen, om bijna een heel optreden zonder gitaar op het podium te staan. Met zijn hennarode haar was hij het stralend middelpunt van beatgroep The Kik. Zijn muziek werd er rijker, afwisselender en steviger door.

Bewondering

Bandleider Dave von Raven, nu alleen gitarist, pianist en achtergrondzanger, stak zijn bewondering voor de oude protestzanger niet onder stoelen of banken. „Misschien wel de grootste legende uit vijftig jaar Nederpop”, zo introduceerde hij de protestzanger die in 1967 zijn grootste hit had met het vrijbuiterslied Ben Ik Te Min. Armand verdween nooit van de kleine podia, maar door zijn samenwerking met The Kik stond hij dit jaar voor het eerst sinds jaren in het reguliere clubcircuit.

Hippiegedachte

Een gezamenlijk album putte vooral uit Armands bestaande, onbekende werk. Nummers als Een Beetje Vriendelijkheid en Een Mens Is Wat ‘ie Geeft ademen onverminderd de hippiegedachte. Fuck de Blues toont een minder verdraagzame kant van zijn karakter, waarbij hij een heel genre weg zet als zwartgallig en inspiratieloos, overigens op de maat van een bluesje.

The Kik nam het begeleiden van hun held uiterst serieus in zorgvuldig uitgewerkte arrangementen, met Everly Brothers-achtige samenzang in Waar Is Je Glimlach en met Beatles-orgeltjes en psychedelische gitaaruitbarstingen om de songs kleur te geven. Tussendoor debiteerde Armand zijn dwarse levenswijsheden:

“Een man is zo oud als de chick die hij neukt!”

Tot slot was daar toch de gitaar voor een beheerst Ben Ik Te Min, met mondharmonica als echo uit de jaren zestig. Eén lied waar voor The Kik niets meer aan te verbeteren viel.