Het ontbreekt aan durf in NY Basement

Wat zijn de nieuwe, beste restaurants van Rotterdam? Frank van Dijl en Wim de Jong brengen wekelijks voor NRC in kaart wat de stad te bieden heeft.

Hotel New York (HNY) zal altijd wel een icoon van Rotterdam blijven, maar het even elegante als eigenzinnige concept van ontwerpster Dorine de Vos dat eraan ten grondslag ligt, lijkt minder tegen de tijdgeest opgewassen. Het interieur van de grote eetzaal, het boekwinkeltje in de aankomsthal, de oesterbar, het terras op de Wilhelminapier: door kleine en grotere ingrepen in de stijl en aankleding wordt de oorspronkelijkheid van het geheel stukje bij beetje naar de achtergrond gedrongen. Best spijtig. En de ingelijste posters van Matisse en aanverwanten die er hier en daar voor in de plaats zijn gekomen, maken dat verlies aan karakter niet helemaal goed.

Gemiddelde smaak

Die tendens van HNY om wat dichter bij de gemiddelde smaak te blijven, tekent zich ook af in het pasgeopende restaurant NY Basement, in het souterrain van het gebouw. De ambiance is die van een deftige jazz- of herenclub uit begin vorige eeuw. Er is veel mahonie of een verwante houtsoort gebruikt, de verlichting komt uit messing armaturen. Je kunt er in cosy corners dineren op gecapitonneerde leren banken, er prijken anjers, gerbera’s en chrysanten op de eettafel, en de vaders en opa’s onder de NY Basement-gasten zullen alvast ook tevreden zijn met de muziek die er een hele avond lang wordt gedraaid: eindeloos veel ballads van John Coltrane. Braaf, zo alles bij elkaar.

De bediening is piepjong en lijkt tegelijk uit vervlogen tijden te zijn. De jongens en meisjes zijn gestoken in witte handschoenen, een rokkostuumpje en een vlinderstrik, maar spreken evengoed nog onbekommerd van een ‘advocado’. Aan een spaarzaam gebruik van dat ingrediënt in de keuken van chef Edward de Ridder (afkomstig van The Park, Rotterdam) kan het niet liggen. In ons verrassingsmenu van vier gangen (47,50 euro) bevindt zich een overdosis ervan in het tartaartje van garnalen dat we als eerste krijgen opgediend, en dezelfde groene zalf duikt meteen erna ook weer op als ondertapijt bij de paar stukjes makreelfilet met cherrytomaatjes.

Wiener schnitzel

Evenals die makreel kan de daarop volgende kalfswang in een toch tamelijk prijzig verrassingsmenu de ware verrassing niet zijn. Wie met enige regelmaat buiten de deur eet, weet dat er in het hogere horecasegment amper meer aan kalfs- of runderwang kan worden ontkomen. Het is de Wiener schnitzel van 2015. In NY Basement verschijnt het vleesje in zijn allerbescheidenste omvang en in dito gezelschap op het bord: met een stuk of vier aardappelkaantjes ter grootte van een pink en op een toefje spitskool dat zelfs met dat verkleinwoordje nog te ruim in zijn jas zit. Een glas Douro-wijn erbij voor 9 euro is dan een wel heel dure troost.

Massief zoet

Het dessert van gepocheerde perzik met een blok pure chocolade laat evenmin indruk achter. De vrucht en het bijgeleverde koffieschuim worden volledig door het massieve zoet weggetetterd, maar bovenal is ook dit gerecht weer veel te saai. De ambitie van HNY is om met NY Basement de weg naar de culinaire top in Rotterdam (Nederland?) te vinden, maar daarvoor komen durf en originaliteit om de hoek kijken – precies die eigenschappen die het hotel-restaurant ooit zijn grote faam in binnen- en buitenland hebben bezorgd. Mogen die wezenskenmerken er weer in terug?