Te grote man voor de wereld

Wie is de vijand? Het laatste deel van The Hunger Games gaat nog steeds over de uitverkoren tiener die een door volwassenen verpeste wereld moet redden. In Psychodrama lijkt de Franse soldaat Vincent zijn eigen grootste vijand te zijn.

Een handvol chocopops kan al tragisch zijn als ze bleek neervallen in een al even flets chocobruin jarenzeventigachtig aardewerken bakje. Nog voordat Virgin Mountain van de IJslandse filmmaker Dagur Kári (Dark Horse) goed en wel van start is gegaan zijn het die vale kleuren in dat al even uitgebleekte licht die de toon zetten. En die chocopops. Wat is dat nou voor ontbijt voor een volwassen man, die zo enorm is dat het lijkt alsof hij als kleuter maar door en door is blijven groeien op een dieet van melk en chocopops, en nu niet meer in de wereld past.

Kári schreef Virgin Mountain speciaal voor acteur Gunnar Jónsson, een grote man met een berustende blik. We treffen de veertigjarige Fúsi op een moment dat zijn geïmplodeerde leven niet stiller kan worden. Er moet iets gebeuren. Met zachte beweginkjes zet regisseur en scenarist Kári zijn hoofdpersoon in beweging. Nergens op de lach spelend, eigenlijk net zo onverstoorbaar en kalm als Fúsi zelf. Als hij het op zich neemt om een vriendin in nood te helpen, is hij plotseling een en al aanvaarding en mededogen. Het is die bewonderenswaardige zachtaardigheid die de film genereus met de toeschouwer deelt.