Mijn liedjes zijn verhalen uit het dagelijks leven

De Amerikaanse Julia Holter zingt op festival Le Guess Who? ballades van haar nieuwe album. „In mijn wereld is het duister.”

Julia Holter: „Ballades zijn voor mij per definitie liefdesliedjes.” Foto Merlijn Doomernik

Grote groene ogen, smalle schouders in een zwarte coltrui. De blik van zangeres Julia Holter (30) dwaalt door het café in Den Bosch. Ze luistert naar de omgevingsgeluiden, alsof ze die probeert op te slaan. Deze situatie – een zaterdagavond in een Brabants etablissement waar mensen elkaar verhalen vertellen – zou de basis kunnen zijn voor een van haar liedjes. Voor haar muziek herschept Holter een deel uit de werkelijkheid: met dramatische melodieën en ingenieuze instrumentatie, omgeven door achtergrondgeluiden. Alsof ze haar opnamen maakte langs de snelweg, of in het café – blijkt op haar nieuwste album, Have You In My Wilderness.

De Amerikaanse Julia Holter maakte vier albums, in uiteenlopende stijlen. Voor haar nieuwste kreeg ze recensies die juichten over haar muzikale vernuft en zwierige geluidsdecors. De bewerkelijke stijl doet denken aan de grandeur van Van Dyke Parks (bekend van zijn samenwerking met Brian Wilson), maar Holter is dwarser. Soms lijken haar melodieën achterstevoren te worden gespeeld, en klinken ze toch aannemelijk.

De weelderige wereld ontstond in haar slaapkamer, zegt ze. Holter woont in Los Angeles, waar ze is afgestudeerd aan de California Institute of the Arts, in compositie. „Ik bedacht de partijen in mijn eentje thuis, en nam ze op. De viool-, blazers-, marimba- en cellopartijen speelde ik met een keyboard. Zo waren de nummers eigenlijk al af. In de studio moesten ze alleen nog te worden ingespeeld met echte instrumenten.”

Haar concerten, zoals vanavond in de Janskerk in Utrecht, klinken anders dan het album, zegt ze. „Tijdens de opnamen hebben we één vioolpartij zo’n dertig keer laten inspelen om zo het effect van een orkest te krijgen. Dat kunnen we bij een concert niet evenaren. Het is niet erg, live mag er iets nieuws ontstaan.”

Haar optreden in Engeland werd vorige week door The Guardian omschreven als „a magical mystery tour of classical, pop, jazz and all between”. Vergeleken met eerdere albums, met dreigende geluidsflarden en elektronische priegelgeluiden (Tragedy, 2011) of het op een roman van de Franse schrijfster Colette gebaseerde Loud City Song (2013), klinkt de nieuwe plaat uitnodigend en overrompelend.

In recensies wordt de muziek als ‘pop’ omschreven, in tegenstelling tot de avant-gardestijl van eerdere platen.

Wat is pop?

Gevraagd naar haar eigen definitie van ‘pop’, haalt Holter haar schouders op. „Wel of niet ‘pop’, het zegt me niets. Wat is pop? Het betekent voor iedereen iets anders. Toegankelijk voor de een, melodieus voor de ander. Ik ben niet zo ‘pop’ als Taylor Swift, mijn muziek zal nooit zo populair worden. Ik zit een andere divisie. Ik maak muziek op een intuïtieve manier. Ik zit achter mijn keyboard en wacht af wat er uit mij komt stromen. Achteraf denk ik na. Dan probeer ik te analyseren wat het betekent, waar het op slaat. Zo schakel ik heen en weer tussen mijn intuïtie en intellect.”

Ze praat gedecideerd, bijna streng. Nee, ze maakt geen conceptuele muziek. Dat is een verwarrend begrip, zegt ze. „In conceptuele muziek gebruik je een vaststaande muzikale stijl of aanpak. Mijn liedjes beschouw ik juist als verhalen. Elk liedje op mijn album kreeg zijn eigen narratieve ontwikkeling.” Dat verhalende aspect geldt voor de muziek en voor de tekst. Terwijl de muziek zich ontwikkelt langs lounge, via jazz naar groots georkestreerde uithalen, vertelt Holter in Silhouette het verhaal over twee rivaliserende minnaressen, gestrand op een mediterraan eiland. „Op dit album staan vooral ballades, en ballades zijn voor mij per definitie liefdesliedjes. De nummers gaan over individuen die fantaseren over liefde.” We hebben het over de titel van haar nieuwste. Wat betekent het woord ‘wildernis’ in de context van een liefdesalbum? „Het gelijknamige nummer slaat op de ‘klassieke’ liefdesverklaring. Die heeft vaak een dominante toon: ‘Ik verover je en breng je naar mijn huis.’ Je ziet in veel kunstvormen dat de liefde op zo’n manier wordt afgeschilderd. Zeker in het verleden, en vaak bij mannen is de boodschap: ik hou van je en daarom ben je van mij. Dat vinden mensen romantisch. Voor dit nummer gedroeg ik me op een masculiene manier: ‘Zo, liefje, kan ik je uitnodigen in mijn wildernis, mijn wereld?’

„Maar mijn wereld is niet per se vrolijk. Het is er eng en duister.” Ze brengt het als een hartelijke invitatie.