Droogkomische roadmovie

In 1988 had de punkrockband Grand Ours een hitje in Amerika, nu willen ze eindelijk naar Los Angeles. Maar het zit de bandleden, die zichzelf kenschetsen als ‘rocktoeristen’, niet mee. Aan de vooravond van hun reis naar Amerika overlijdt zanger Jipé. Ze besluiten zijn as mee te nemen, en willen zijn urn op het podium zetten met een microfoon erboven. Dan is hij er toch bij.

Dat resulteert in weer zo’n typische Waalse roadmovie vol droogkomische momenten. Acteur Bouli Lanners maakte er als regisseur zelf ook eentje, Eldorado (2009). Lanners speelt bassist Ivan, Wim Willaert gitarist Wim. De bebaarde oude rockers rommelen al jarenlang in de marge en eindigen na hun optredens steevast in het café, met bier en friet op de toog. Hun treurigheid wordt door de regisserende broers Malandrin neergezet middels grappige scènes waarin mayonaise in hun baard zit en Ivan een gevallen worstje van de vieze grond pakt en afspoelt in zijn bier. Je suis mort, mais j’ai des amis (‘Ik ben dood, maar ik heb vrienden’) slaat gaandeweg een steeds weemoediger toon aan. Toch is niet alles even sterk, de grens tussen droogkomisch en flauw blijkt soms heel dun te zijn.