Column

Jan Rijdt Rond is een jonger Man Bijt Hond

‘Jan Rijdt Rond’ (KRO-NCRV) in Deventer.

Na twee afleveringen van het nieuwe dagelijkse programma Jan Rijdt Rond (KRO-NCRV) begin ik een idee te krijgen wat de bedoeling is, ook al vliegt het concept nog alle kanten op.

Om te beginnen is de referentie aan het onlangs opgeheven Man Bijt Hond evident. Dit is de variant voor NPO3, dus voor een jonger en meer stedelijk publiek. Net als de voorganger is dit een verzameling ongelijksoortige, droog komische items over onbekende Nederlanders, maar dan onder de veertig en eerder woonachtig in Utrecht of Deventer dan op het platteland.

De rode draad is een oude rode Cadillac die door het land zou rijden, met ‘Jan’ aan het stuur. Dat is eerder een soortnaam dan een personage, want we zien Jan alleen op de rug, onscherp of met een camera voor zijn of haar gezicht. Wel is duidelijk dat het steeds iemand anders is, man of vrouw, maar altijd gekleed in een strak, hemelsblauw kostuum. Dat is dan weer een hommage aan het eveneens verdwenen onderdeel De Jakhalzen in De Wereld Draait Door, al droegen die een zwart pak met rode stropdas.

Nog een overeenkomst met beide voorbeelden is het afwisselen van tijdloze onderwerpen met items die inspelen op de actualiteit. Ook moet je je steeds achter de oren krabben of we te maken hebben met spontane ‘direct cinema’ of een volledig geënsceneerde vertelling.

Het kan natuurlijk toeval zijn dat een willekeurig aangesproken vrouw op het Centraal Station van Amsterdam bereid en in staat is om Imagine op de piano te spelen en te zingen, maar de kans lijkt me vrij klein.

Er vallen nogal wat grapjes plat op hun bek. Wat is het idee om een Jan belletje te laten trekken en te eindigen met een beeld van de bewoonster die open doet, met het titeltje dat ze net bezig was een Zweedse puzzel op te lossen? Of willekeurige voorbijgangers zonder enige toelichting aan te spreken met klassieke oneliners van Johan Cruijff?

Er zijn soms aardige portretjes van wat in een eerder NCRV-programma Paradijsvogels heetten: een performancekunstenaar in het nachtleven, een arbeidsongeschikte dame die een selectie uit haar verzameling vintage couture voor ons aantrekt. Ook is er elke aflevering een man die echt Jan heet en ons vertelt dat hij een kamper of een homoseksuele boer is, maar ook weinig meer dan dat.

De belevenissen van Atta de Tolk lijken een feuilleton te gaan vormen. Hij wil afvallen, minimaal twintig kilo, maar liefst nog veel meer. Atta legt uit dat het makkelijker zou zijn gegaan als zijn moeder niet zo goed koken kon. Hij vertelt ook over zijn drugsverleden, terwijl hij door het Vondelpark rent.

Maar al die kleine gebeurtenissen en mededelingen (vrouw is haar sleutel kwijt, corpslid belt met huisgenoot in Australië) leveren op zich nog geen spannende televisie op. Het is los zand, dat vooral duidelijk wil maken dat de NPO niet alleen bedoeld is voor bejaarden in Hongerige Wolf of een ander perifeer gehucht. Nu moet er nog een programma van gemaakt worden.