In Londen gaven ze vanavond een signaal af

Rivaliteit bestond niet vanavond in het Wembley-stadion. De spelers van Engeland en Frankrijk wilden een duidelijk signaal afgeven. En de supporters ook.

Londens publiek ,gisteren. Foto Reuters

 

De uitslag bij de vriendschappelijke interland tussen Engeland en Frankrijk – 2-0 voor de thuisploeg – deed er niet toe.

Wat ertoe deed, was dat de wedstrijd plaatsvond. Het was een symbool. Van eendracht, van vriendschap, en van plezier. Precies datgene dat de mannen die zich vrijdag in het Stade de France in Parijs hadden willen opblazen, wilden vernietigen.

De Engelse Football Association (FA) was bereid geweest de wedstrijd af te blazen. Maar zaterdagochtend liet Noël le Graët, voorzitter van de Franse voetbalbond, al weten dat het Franse elftal wilde spelen. Zelfs aanvaller Antoine Griezmann, wiens zusje die avond in popzaal Bataclan was. Zelfs middenvelder Lassana Diarra, wiens nichtje Asta bij de aanslagen om het leven kwam. Hij twitterde: „Juist nu is het belangrijk dat wij, die de vertegenwoordigers zijn van ons land en haar diversiteit, het woord nemen en eendrachtig blijven in antwoord op deze gruwel die geen kleur of religie heeft.”

Die minuut was een doodse stilte

Luidkeels, trots zelfs, klonk voor aanvang de Marseillaise uit bijna 80.000 kelen in Wembley. De ‘menselijke vlag’ was ditmaal niet het Engelse St George’s Cross, maar de Tricolore. Van rivaliteit tussen Les Rosbifs en The Frogs was even geen sprake.

Indrukwekkender was echter de minuut stilte, die ook echt een doodse stilte was. Op de elektronische reclamebanners rondom het veld stond, net als bij de ingang van het rood, wit, blauw verlichte Wembley ‘Liberté, Egalité, Fraternité’ – het motto van Frankrijk.

Londen weet hoe het is na een aanslag de draad op te moeten pakken. Waar Parijs vrijdag werd geraakt in haar manier van leven – de terrassen, de cafés, het uitgaansleven – werd de Britse hoofdstad tien jaar geleden in haar hart getroffen door Al-Qaeda. Vier bommen ontploften toen, één in een iconische dubbeldeksbus, drie in de ondergrondse. Waar elke dag vier miljoen Londenaren – van elke denkbare religie, kleur, levensstijl en inkomen – gebruik van maken.

De veiligste plek in Engeland

Toen, net als nu, gold het adagium ‘Keep Calm and Carry On’, zoals de posters uit de Tweede Wereldoorlog aanraadden. Alleen dat bewijst dat de terroristen niet winnen. Dus had Dave Evans (44) uit Hertfordshire maar heel even getwijfeld of hij en zijn dertienjarige zoon Ben wel moesten komen. Maar: „Dit moet de veiligste plek in Engeland zijn, vanavond.” De beveiliging was inderdaad aanzienlijk strenger dan normaal: er mochten geen tassen naar binnen, een helikopter hing boven het stadion, en politie was zichtbaar en onzichtbaar bewapend en aanwezig. Ook omdat tussen het publiek zich premier David Cameron en prins William, voorzitter van de FA, bevonden.

Eenzelfde vastberadenheid toonden de tegenstanders . Voor een groep collega’s uit St-Martin-Boulogne-sur-Mer was de wedstrijd oorspronkelijk een verrassing geweest. Zaterdag had hun baas hen toch maar ingelicht. „We zeiden allemaal ‘gaan’”, vertelde William Marcotte (37). Guillaume Leburg (35): „Dit moest gewoon doorgaan.” Slechts honderd fans die al een kaartje hadden, hebben om terugbetaling gevraagd, meldde de FA. Tienduizend kaartjes werden juist sinds dit weekeinde gekocht.

Na de ceremonie was de wedstrijd een gewone interland. Het Engelse vak zong ‘Rule Britannia’. De Fransen wapperden met vlaggen. Alleen aan de rand van het veld de stille getuigen van wat er afgelopen weekeinde was gebeurd: drie kransen.