Opwindend, want uitbundig en geconcentreerd tegelijk

De zanger op het lage podium kan niet ophouden met dansen. Ook als hij zich tijdens instrumentale intermezzo’s afzijdig houdt op een barkruk, wordt er wild geschokt en gezwaaid. De voorman is Tom Barman, die na rockband dEUS en Magnus (dance), een derde groep is begonnen: het jazz-kwartet Taxiwars. Volgende maand staat hij met dEUS in Carré, vanavond zingt hij, op ooghoogte met het publiek, in beginnerszaal Bitterzoet, Amsterdam.

Bij Taxiwars worden melodieën geleverd door de saxofoon van Robin Verheyen en de contrabas van Nicolas Thys. Verheyen uit zich in erupties van vloeiende klanken, Thys zorgt voor een kabbelende ondergrond. Taxiwars’ afwisseling tussen uitbundigheid en concentratie is opwindend. In de nummers wordt nauwelijks verwezen naar rockstructuren, hier draait het om de vervoering die een saxofoonsolo kan opleveren, of de zachtaardige samenzang van Thys met zijn snaren.

Barmans zang is opruiend en stotender dan bij dEUS, hij is de onruststoker van de band. Fanatiek rokend aan een elektrische sigaret, rolt hij zijn associatieve tirades uit over de klanken, in een stijl die herinnert aan die van The Last Poets, de oervaders van de rap. De hele, onlangs verschenen debuut-cd wordt gespeeld, aangevuld met een aantal nieuwe nummers, die volgens Barman, pas ‘die middag’ bedacht waren. Het samenspel tussen deze vier muzikanten is genereus, met prachtige momenten van interactie als resultaat. En hun ‘adlibs’ klinken, toepasselijk, als taxiclaxons.