Om Parijs te redden, moeten we IS verslaan

Genoeg is genoeg. Gebruik de eensgezinde afschuw over ‘Parijs’ voor een grondoffensief om IS voor altijd te vernietigen, zo bepleit Roger Cohen.

PARIJS - Mensen kijken naar de Eiffeltoren die verlicht is in de kleuren van de Franse vlag. Foto Bart Maat / ANP

Zoals de Franse president Hollande heeft verklaard, vormt de slachting in Parijs die door de Islamitische Staat is opgeëist een ‘oorlogsdaad’. Als zodanig vraagt ze een gezamenlijk antwoord van alle NAVO-landen op grond van artikel 5 van het Noord-Atlantisch Verdrag. Dit zegt dat ‘een gewapende aanval tegen een of meer van hen in Europa of Noord-Amerika als een aanval tegen hen allen zal worden beschouwd’.  

De leiders van het bondgenootschap bespreken nu al wat dit antwoord zou moeten zijn. Verontwaardiging en woede, hoe terecht ook, zijn niet genoeg. De enige passende maatregel na de moord in Parijs op minstens 129 mensen is een militaire, en het enige doel dat aansluit bij de aanhoudende dreiging is de vernietiging van IS en de verwoesting van zijn bolwerk in Syrië en Irak. De barbaarse terroristen die op sociale media juichen om het bloed dat ze hebben vergoten, mag niet meer worden toegestaan dat ze gebied beheersen waar ze hun gruweldaden kunnen organiseren, financieren, regisseren en beramen.

Volgens Hollande leed het geen twijfel dat de aanslagen waren ‘voorbereid, georganiseerd en beraamd vanuit het buitenland, met medewerking van binnenuit’. IS – of een van zijn filialen – heeft ook de verantwoordelijkheid opgeëist voor het onlangs neergehaalde Russische passagiersvliegtuig, waarbij 224 doden vielen.

Het is verkeerd geweest om IS als een regionale bedreiging af te doen. Het is een mondiale dreiging. Genoeg is genoeg. Een bepaald soort kwaad mag geen fysieke bodem worden toegestaan om op te groeien. Paus Franciscus noemde de aanslagen in Parijs ‘niet menselijk’. In zekere zin heeft hij gelijk. Maar de geschiedenis leert dat de mens tot peilloos kwaad in staat is. Zonder weerwerk groeit het door.

Om IS in Syrië en Irak te verslaan, zullen NAVO- grondtroepen nodig zijn. Na de langdurige en weinig geslaagde westerse interventies in Irak en Afghanistan is het een redelijke vraag of dit geen dwaasheid zou zijn. Het is ook een redelijke vraag – die ook velen zullen stellen – of militair optreden niet alleen maar meer rekruten voor IS en meer verspilde levens en vernielde kostbaarheden tot gevolg zal hebben. Het terrorisme, luidt het oude mantra, is nooit helemaal te verslaan.

Zulke argumenten zijn verleidelijk, maar er mag niet aan worden toegegeven. Met een luchtoorlog tegen IS is de klus niet te klaren; de aanslagen in Parijs hebben plaatsgevonden na uitvoerige, maar niet afdoende bombardementen. Ook de grootmachten Rusland en China hebben de aanslagen krachtig veroordeeld. Ze mogen nu geen resolutie van de Verenigde Naties in de weg staan die machtigt tot een militair optreden om IS in Syrië en Irak te vernietigen. Regionale mogendheden, en met name Saoedi-Arabië, hebben er belang bij om het monster te verslaan dat ze mede zelf hebben geschapen.

IS is gelikt en effectief. Het heeft een geolied propaganda-apparaat en een fascinerende ideologie voor ontevreden moslimjongeren die overtuigd zijn van het westerse verraad. De mengeling van middeleeuwse letterlijkheid en technisch vernuft heeft tot een fanatiek leger met een grenzeloze aantrekkingskracht geleid. Maar militair gesproken is IS verre van onverslaanbaar. De westerse inlichtingendiensten draaien inmiddels op volle toeren. De vrijwel zekere dood bij een luchtaanval afgelopen donderdag van Mohammed Emwazi (bekend als Jihadi John), de meest gezochte beul van de Islamitische Staat, is daarvan een bewijs.

Het is niet genoeg om – zoals de regering-Obama tot nu toe – te zeggen dat IS verslagen zal worden. Zonder bijbehorend plan ontbreekt het deze woorden aan betekenis. En er is tijdsdruk, want de tijd wordt nu juist gebruikt om nieuwe gruweldaden te beramen.

En bij elke nieuwe aanslag groeit de kans op een spiraal van godsdienstig en sektarisch geweld in de gespannen Europese samenlevingen. De haat tegen moslims lijkt toe te nemen. De Bataclan, het theater dat doelwit was bij de aanslagen in Parijs, was volgens het Franse tijdschrift Le Point een veelvuldige ontmoetingsplaats voor joodse organisaties.

De moorden hebben plaatsgevonden terwijl honderdduizenden wanhopige islamitische vluchtelingen uit Syrië Europa binnenstromen. Dit is niet het moment om ons tegen hen te keren, maar om hen te helpen, ook al is uiterste waakzaamheid geboden. Ook zij vluchten voor het overgrote merendeel voor IS, en ook voor het lukrake geweld van president Bashar al-Assad. Het beleid om niet in Syrië in te grijpen blijkt uitgelopen op bloedvergieten en gevaar dat nu Europa binnensijpelt.

Het zal een lange strijd worden. De islam verkeert in een heftige crisis – verscheurd door de regionale strijd tussen soennitische en sjiitische belangen (lees Saoedi-Arabië en Iran), ten prooi aan een ideologische uitzaaiing van antiwesterse haat en wahabitisch fundamentalisme, zoekend naar een redelijke aanpassing aan de moderniteit. Die inwendige plaag is waarschijnlijk alleen van binnenuit te verslaan, door de honderden miljoenen vredelevende moslims die net zo geschokt zijn als elk ander levend wezen door de slachting in Parijs. Zij moeten in ondubbelzinnig en aanhoudend koor hun stem verheffen.

De vernietiging van IS in Syrië en Irak zal de jihadistische terreurdreiging niet wegnemen. Maar het betere mag niet de vijand van het goede zijn. Passiviteit is een recept voor een zekere mislukking. Het is in naam van de mensheid tijd om met overtuiging en daadkracht op te treden tegen de plaag van de Islamitische Staat. Eerdere militaire pogingen om de jihadisten te verslaan werden ondermijnd door verdeeldheid en verwarring. Nu is eenheid binnen bereik – en daarmee de overwinning.