Het uiterste middel, vreemdelingen in bewaring

Het klinkt als een rotbaan, werken in de vreemdelingendetentie. Dagelijks de schrijnende verhalen horen van asielzoekers, die soms huilend vertellen dat ze echt niet terug kunnen naar hun land van herkomst. Maar daar zelf niks aan kunnen doen: ze zijn al uitgeprocedeerd, jij moet ze alleen begeleiden terwijl ze wachten om uitgezet te worden.

Documentairemaker Kees Vlaanderen bracht al eerder het werk van de Dienst Terugkeer & Vertrek (DT&V) in beeld. Nu liep hij mee in het detentiecentrum Rotterdam. Je ziet hoe personeel grapjes maakt met de gedetineerden, soms zelfs een arm om ze heen legt.

Een Afrikaanse man die wordt vrijgelaten nadat zijn uitzetting niet mogelijk bleek, neemt persoonlijk afscheid van het gevangenispersoneel. „Ik zal jullie missen. Jullie behandelden me alsof ik thuis was.” Even daarvoor had de man nog snel zijn cel schoongemaakt. „Nederland is een schoon land. Ik kan het hier niet smerig achterlaten.”

In het detentiecentrum wordt streng beleid uitgevoerd, in een vriendschappelijke sfeer. Deze documentaire laat die tegenstelling goed zien.