Brieven

Mensen, ik ben moe

Moe van mensen die beweren dat de islam het gif is dat de wereld ziek maakt. Moe van mensen die bij voorbaat spreken over complottheorieën van westerse politici en organisaties. Ik zal niet beweren de waarheid te kennen. Als je überhaupt kunt spreken van één waarheid. Om Socrates te citeren: „Ik weet één ding en dat is dat ik niets weet.” Laten we elkaar tolereren en respecteren. Denk aan de woorden van Voltaire: „Ik verafschuw datgene wat je zegt, maar zal jouw recht om het te zeggen verdedigen tot mijn dood.”

Denk niet zwart-wit. Ik weiger in een hokje geplaatst te worden. Ik ben mens. Stel je open, luister, ga in discussie en bovenal: heb elkaar lief.

docent maatschappijleer

Fluctuat nec mergitur

Er is nooit een grijzer dag geweest voor Parijs dan afgelopen zaterdag, waarop men werd gevraagd thuis te blijven. Wat voor menig Parijzenaar betekent: opgesloten zitten in het kleine hok dat zijn huis moet voorstellen. Parijs is er voor cafés, musea, parken. Thuis zitten is stomvervelend.

Op zondag, een stuk zonnigere dag die vrolijker stemt, vragen we ons af of er nog mensen zijn die binnen blijven, en bedenken dat dat in oorlogstijd een vervelend element moet zijn: binnenblijven in je hok terwijl de zon schijnt. En helemaal als je alleen woont. We besluiten ‘s avonds een kleine zwarte bedevaartswandeling te maken: Place de la République, Rue Bichat, le Bataclan… Maar ik ben de deur nog niet uit of iemand belt me om te zeggen dat er schietpartijen zijn. We weten niet of het waar is, maar gaan weer naar binnen.

Verdomme, Hollande: de VS beleefden 9/11 toch ook geen tweede keer? Ook Londen wist duidelijk te maken dat men maar één keer aan zijn metrostelsel hoefde te komen. Na alle mooie intenties en verhitte discussies waar we het jaar mee in gingen vrezen we nu niet alleen meer voor onze vrijheid van meningsuiting, maar ook voor onze cafés, onze terrasjes, onze voetbalwedstrijden, ons gebruis. Ons leven zoals we het koesteren.

Fluctuat nec mergitur, ‘het schommelt op de golven, maar gaat niet ten onder’, is het devies van Parijs. Aan ons zal het niet liggen dat we niet ten onder gaan; dat we veerkrachtig zijn weten we al best. Maar onze solidariteit binnen de muren van Parijs is helaas niet genoeg, er ligt te veel buiten onze handen.

Julia Fortuin