Sint Maarten

25 jaar woont hij in de portiekwoning bovenaan de trap. In het begin had hij met Sint Maarten snoep in huis. Maar nooit kwamen de kinderen en hij stopte met inkopen.

Jaren is het stil. Tot wij langskomen. Vijf kinderen met zelfgemaakte lampionnetjes klauteren de lange trap omhoog. Geschrokken doet hij open. „Ik heb niks in huis. Oh wat erg!” De kinderen kijken hem aan en twijfelen: zingen of niet. „Weet je wat? Kom morgen terug!”, stelt hij voor.

En dat doen we. De avond erna, 12 november. De lichtjes weer aan en het allermooiste liedje. ‘Ik loop met mijn lantaarn. Mijn lichtje loopt met mij. Daarboven stralen de sterren. Beneden stralen wij.’

Niets straalde meer dan het gezicht van de man die na 25 jaar weer repen kon uitdelen.