Kapsel

Ik heb geen idee waar Simone Kukenheim nu is — hopelijk bij de kapper. Op het stadhuis van Amsterdam is haardracht namelijk belangrijk. Van doorslaggevend belang zelfs. Hele carrières vallen erover, vraag dat maar aan Pieter Hilhorst. Die had te links haar, kreeg hij van adviseurs te horen, daarna weer te rechts haar, of te conformistisch haar, en zo leidde hij de Amsterdamse PvdA naar de electorale catastrofe van 2014. Exit Hilhorst. Ampele studie van het politieke gekrakeel rond wethouder Simone Kukenheim leert dat ook zij absoluut verkeerd haar heeft.

Ik zou zeggen, te soft. Als het borstelige jongenshaar van haar voorganger Hilhorst te ouderwets links was, dan is dat van Kukenheim te nadrukkelijk D66. Iedereen kan ermee uit de voeten en daardoor is het net niks. Het golft een beetje kleurloos en ook wat warrig langs Kukenheims 36-jarige, op zich best sympathieke schedel naar achteren, waar het bijeen wordt gehouden door een speld. Daarna bloest het weelderig verder langs haar schouders. Totaal ongeschikt voor de rancuneuze spelletjes in de Stopera.

Het lijkt meer iets voor een lerares tekenen op een Vrije School dan voor een wethouder die ervan wordt beschuldigd de gemeenteraad informatie te hebben onthouden. Kukenheim zou opzettelijk evaluatierapporten die gunstig waren voor het onderwijsbeleid van ex-wethouder Lodewijk Asscher in een la hebben verstopt. Idee: D66 doet er als nieuwe grootste partij van Amsterdam alles aan om de Asschers en Hilhorsten en al die andere sociaal-democraten, die het veel te lang voor het zeggen hadden gehad, billenkoek te geven. Wraak dus. Een menselijke, maar politiek gezien riskante reactie op de bijkans eeuwenoude arrogantie van de PvdA.

Er bleken maar liefst drie verdonkeremaande rapporten te zijn die Kukenheim slecht uitkwamen. Alle drie belandden ze (vermoedelijk via enkele van de vele PvdA-achtige ambtenaren ten stadhuize) bij Het Parool en dus in de openbaarheid. Oké, maar als je dan een fout begaat en de honden van de Stopera staan je grommend op te wachten, zorg dan voor een hairdo die ontzag inboezemt.

Het voor-ieder-wat-wils kapsel hielp wethouder Kukenheim geenszins toen de ene fractiewoordvoerder na de andere haar stiekem en leugenachtig gedrag verweet. Mogelijk was het heel anders gegaan als ze was verschenen met het kordate kapsel van, zeg, Christine Lagarde, maar dat zullen we nooit weten. Het zag er nu heel slecht uit. Soms keek ze boos met de handen over elkaar langs de microfoon de zaal in: een poging tot dreigend overkomen die geheel teniet werd gedaan door de gezellige haarbos waarmee ze het voor haar zo cruciale debat was aangegaan.

Vanaf haar aantreden in 2014 maakte ze een weinig ambitieuze indruk. Kukenheim was niet deskundig op onderwijsgebied, zei ze, het werk als wethouder was vooral „leuk” en „heel cool”. Als jonge en redelijk knappe vrouw was ze daarmee weggekomen — op voorwaarde van een kapsel vol suggesties van betrouwbaarheid en kordaatheid. Simone Kukenheim overleefde de motie van wantrouwen, maar een volgende keer zal ze echt anders voor de dag moeten komen.