Romantisch portret van avontuurlijk Poolreiziger

Van een hoge informatiedichtheid moet natuurdocumentaire Ice and the Sky van regisseur Luc Jacquet het niet hebben. Jacquet, die tien jaar geleden een Oscar ontving voor zijn succesvolle docu March of the Penguins kiest zonder omhaal voor een ode aan zijn hoofdpersoon: Claude Lorius, een 84-jarige klimaatwetenschapper met een enorme staat van dienst. Met baanbrekende boringen naar ijslagen op Antarctica, en de daarin opgeslagen luchtbellen, toonde hij aan dat de mensheid het klimaat aan het veranderen is.

Voor de regisseur is hij een held en een identificatiefiguur. Dat leidde tot een film die wel erg van mooie beelden en sfeerimpressies aan elkaar hangt, en zo een wat vrijblijvende indruk maakt.

Het leven van Lorius is vooral een jongensboek. Als jongeman van 24 won hij een prijsvraag waardoor hij met twee kameraden de kans kreeg te overwinteren op Antarctica – het begin van een levenslange liefde. Hij zou nog tientallen keren terugkeren.

De film benadrukt vooral het avontuur, de gevaren, de ontberingen en de schoonheid van zijn levenswerk. Maar minder helder is wat precies de portee is van zijn wetenschappelijk onderzoek. Ice and the Sky haakt iets te nadrukkelijk naar de gunst van een zo breed mogelijk publiek, dat vooral niet te veel ‘droge’ informatie voorgeschoteld mag krijgen. Maar dat neemt niet weg dat vooral de vroege beelden van pionier Lorius, die in de jaren vijftig onder zeer primitieve omstandigheden onder het ijs bivakkeerde ronduit prachtig zijn.