‘Hoofddoek was zijn schild’

Hij kroop in de huid van auteur David Foster Wallace. „Nu moet blijken of ik het een beetje kan.”

De ‘bijna-vriendschap’ tussen de schrijver en de journalist die hem komt interviewen: David Lipsky (Jesse Eisenberg, links) en David Foster Wallace (Jason Segel).

Jason Segel (35) kennen we als de archetypische goeie lobbes. Als trouwe makker uit romkoms, buddy movies en soaps. Tot The End of the Tour, waar hij overtuigend in de huid kruipt van de aan depressies lijdende David Foster Wallace, de eerste film die iets probeert te zeggen over een van Amerika’s belangrijkste schrijvers die zichzelf in 2008 het leven benam. Het levert Segel in Los Angeles vroegtijdige Oscar-buzz op.

„Deze film was doodeng voor me”, zegt de acteur in het Four Seasons Hotel in Beverly Hills, waar hij in grijs pak verschijnt. Met die solide kaaklijn en glanzend, achterover gekamd haar straalt Segel een cool Hollywood-jaren-vijftig-gevoel uit. Het is een gecultiveerd imago dat niet helemaal aansluit op de onzekerheid in zijn stem. „Toen ik het scenario onder ogen kreeg, wist ik dat ik hiermee zou uitvinden of ik dit een beetje kan.” Hij grinnikt ongemakkelijk. „Acteren, bedoel ik. Ik kreeg de kans om uit te vinden waar de grenzen van mijn kunnen liggen.”

Zijn wat weemoedige glimlach blijft hangen. „Het was echt een eer dat iemand zózeer in me bleek te geloven”, zegt Segel over regisseur James Ponsoldt. Ook in zijn komische rollen lag er altijd melancholie of verdriet in zijn oogopslag, vond Ponsoldt. Dat maakte Segel volgens hem tot de juiste keuze voor de hyperintelligente, depressieve Wallace.

Bedachtzaam

In levenden lijve komt Segel bedachtzaam over: meer Wallace dan de vederlichte personages die hij tot voor kort neerzette. De rol van de getourmenteerde schrijver past hem op dit moment in zijn carrière. „Ik ben niet meer geïnteresseerd in wat ik altijd al deed. Het was tijd om opnieuw te beginnen. Springen. Zonder vangnet.”

Segel wórdt Wallace, oordelen zowel de filmcritici als de wat sektarische literaire aanhang van de schrijver. Die is ook tevreden over Segel, na enorme schrik toen ze hoorden dat de boomlange komiek en kinderboekenschrijver hun idool zou spelen. De fans klinken wel verwonderd: het is meer dan dat vlassige haar, de bril, het mompelende accent en de zakdoek om zijn hoofd; Segel kan echt acteren.

Hij deed alles om de essentie van Wallace te vangen, zegt Segel. Maar haast zich – ten overvloede – om de verschillen te benadrukken. Hij schrijft scripts en muziek, maar is geen groot schrijver, laat staan suïcidaal: Wallace maakte een einde aan zijn leven toen hij 46 was, zestien jaar nadat hij het Amerikaanse literaire landschap overhoop had gegooid met zijn monumentale postmoderne roman Infinite Jest.

Bijna-vriendschap

Regisseur Ponsoldt probeert niet te laten zien wat Wallace schreef of hoe hij schreef. Het verhaal gaat over zijn dagelijks leven: zijn honden, gewoonten, verslavingen. Bovenal draait de film om vriendschap. Of zoals Segel zegt: „bijna-vriendschap”. Hoe de eenzame schrijver zich verhoudt tot de bezoekende journalist David Lipsky, bijna maniakaal gespeeld door Jesse Eisenberg. Hoe hij reageert op de verslaggever die kampt met bewondering én jaloezie: daarover gaat The End of the Tour, gebaseerd op het gelijknamige boek van Lipsky, die hem vijf dagen lang interviewde voor Rolling Stone.

Het is bekend terrein voor Segel. Over de grappen en gebrekkige communicatie binnen mannenvriendschap heeft hij eerder I Love You Man gemaakt. Is dit niet gewoon een nieuwe ‘bromance’, maar met een literair tintje? Regisseur Ponsoldt ziet parallellen, Segel schudt zijn hoofd. „Dit is nieuw voor mij. Wat me aansprak was een citaat van Wallace: ‘Ik moet de werkelijkheid onder ogen zien. Ik ben 34 jaar en zit hier in mijn eentje naar een leeg vel papier te staren.’ Dát herkende ik.”

Zo meldt Segel zich dan in Hollywood als Serieus Acteur, na tien jaar voortkabbelende komedie. Matthew McConaughey achterna, als het meezit, die eerder de overstap maakte van komedie naar drama. „Ik heb altijd een zakdoek bij me”, bekent Segel. Net als Wallace. De schrijver droeg die om zijn hoofd als symbolisch schild tegen de altijd op de loer liggende angst, weet de acteur. „Het is de vrees dat je je niet op je gemak zult voelen, dat je hevig zal zweten. Maar ook excentriek en stijlvol, toch?”