Vrolijk muzikaal onderzoek naar sekteleider Manson

Belichaming van het kwaad of charismatische ziener? De Amerikaanse sekteleider Charles Manson zette zijn volgelingen – de ‘Manson Family’ – in 1969 aan tot gruwelijke moorden. Het beroemdste slachtoffer was actrice Sharon Tate, de hoogzwangere echtgenote van regisseur Roman Polanski. Desondanks ontvangt Manson in de cel nog dagelijks fanmail.

Muziektheatercollectief Lars Doberman onderzoekt in een verzameling associatieve scènes beide kanten van de levende legende. Ze spelen de moorden na, maar verleiden ook met illusie en romantische liederen. Beeldend kunstenaar Jochem van Laarhoven benadrukt in zijn steeds veranderende vormgeving dat het allemaal een kwestie van projectie is. Op losse vloerplaten en verschuifbare panelen verschijnen foto’s en videobeelden. Hij filmt daarvoor ook zelf live de spelers die afwisselend ieder een eigen versie van Manson opvoeren.

De scènes stippen de belangrijkste gebeurtenissen uit Mansons leven aan, maar hebben tegelijkertijd allemaal een hoog absurdistisch gehalte. Het spel- en verkleedplezier van de jonge theatermakers Reinout Scholten van Aschat, Matthijs van de Sande Bakhuyzen, Mattias Van de Vijver en Jip van den Dool is daarbij zichtbaar groot. Hun grote muzikale talent zetten ze niet in voor satanische heavy metal, maar onder meer engelachtige knapengezang en blije funk. Het is een vrolijke onverschilligheid die je ook ziet in de films van Quentin Tarantino. Manson is hier een coole cultfiguur geworden.