Zes dingen die opvallen aan de beursgang van ABN Amro

Alles moet erin staan: het prospectus. Van de winst tot de risico’s. Wat valt op?

Nederlandse particuliere beleggers krijgen ook de kans om aandelen te kopen. Maar dat lijkt vooral een ‘feestje’ voor grote particuliere klanten van ABN Amro zelf. Foto Pieterjan Luyten

Het zijn 729 pagina’s. Alles wat een belegger altijd al wilde weten over ABN Amro, maar niet durfde te vragen. Vanochtend publiceerde de bank haar langverwachte, prospectus voor de beursnotering, in het Engels. Een document dat is volgepropt met getallen, afspraken, een schets van de activiteiten en jargon.

Maar het staat vooral vol risico’s, 45 pagina’s risico’s. Zeg maar: alles wat ooit is misgegaan of kan misgaan, staat erin. Dat moet. Een bedrijf dat naar de beurs gaat en zijn risico’s niet tot in de puntjes heeft beschreven, loopt het risico dat beleggers bij de eerste tegenvallers rechtszaken beginnen dat zij misleid zijn.

Wat leert de eerste lezing?

1 Het is kort dag

De aandeelhouder, minister Jeroen Dijsselbloem van Financiën (PvdA), is een tikkeltje nerveus. De zakenbanken die in zijn opdracht de aandelen aan de man moeten brengen, zijn ook wat rillerig. Het tijdspad van de beursgang is ongekend krap. Daarmee anticiperen Dijsselbloem en de banken op mogelijke schokken op de financiële markten die de beursgang kunnen torpederen.

Hoe korter de periode waarin de aandelen verkocht moeten worden, hoe kleiner de risico’s. Vandaag het prospectus, volgende week woensdag sluit de inschrijving op de aandelen voor particuliere beleggers, de dag daarop die voor professionele partijen en weer een dag later, op 20 november, is de eerste handelsdag. Dan slaat bestuursvoorzitter Gerrit Zalm ’s ochtends op de gong om de beurs te openen. Er zijn ook geen grote beleggers, zoals staatsinvesteringsfondsen uit het Verre Oosten, die al vooraf aandelen hebben gekocht.

2 Zuinigheid met vlijt

Deze beursgang is een van de goedkoopste uit de geschiedenis. Typisch Nederlands, onze in de Angelsaksische wereld spreekwoordelijke zuinigheid? Going Dutch. De beursgang kost ABN Amro 8,8 miljoen euro, terwijl de verkopende aandeelhouder de banken maximaal 4,5 miljoen euro vergoedt.

3 Hollands Glorie

ABN Amro was decennia de enige echte internationale bank, maar nu is het een bank achter de dijken. De bank werd in 2007 overgenomen door drie concurrenten die ABN Amro in drie grote brokken opbraken. De bank die nu naar de beurs gaat doet vooral zaken in Nederland: 81 procent van de brutowinst verdient ABN Amro hier. Dus: als het straks beter gaat met Nederland, moet ABN Amro profiteren, maar als het economische herstel tegenvalt, ja, dan wordt het misschien weer sappelen.

4 Waar is dat feestje?

Nederlandse particuliere beleggers krijgen ook de kans om aandelen te kopen. Maar dat lijkt vooral een ‘feestje’ voor grote particuliere klanten van ABN Amro zelf. Minister Dijsselbloem geeft niemand een korting, ook niet de ‘kleine’ beleggers. Nee, dit is geen ‘volkskapitalisme’, waarbij burgers worden aangespoord beleggers te worden, zoals bij de beursgang van KPN in 1994, de moeder aller Nederlandse privatiseringen.

5 Foutje, bedankt!

Vertrouwd en verantwoord bankieren. Wie wil dat niet? De vier woorden zijn echter meer dan een goed voornemen van ABN Amro zelf. Ze zijn afgedwongen door de toezichthouder, De Nederlandsche Bank, die bij een onderzoek naar dienstverlening aan rijke particulieren met een verhoogd risico van witwaspraktijken de nodige misstanden heeft aangetroffen in de dossiers van ABN Amro. De bank moet voor eind dit jaar ongeveer 100.000 dossiers op orde hebben, anders dreigt een boete. In reactie hierop is ABN Amro zelf begonnen om ook dossiers van andere klantengroepen door te lichten.

6 Boter bij de vis?

Zolang de overheid een aandeel heeft, gaat de beloning van de bestuurders niet omhoog. Maar bestuursvoorzitter Zalm, zijn collega’s, de commissarissen en hun naaste familie zullen nu ook geen aandelen kopen. Zij willen, zeggen ze in het prospectus, de schijn van een potentieel belangenconflict vermijden. Toch een moeilijk verhaal als je beleggers wilt overtuigen dat zij de aandelen juist wél moeten kopen.