Huis ter Duin, de catwalk van Oranje

Aankomst van spelers bij hotel Huis ter Duin is uitgegroeid tot een mediaritueel met veel show. Brandende vraag: wat draagt Memphis Depay?

Harde wind bij aankomst in Noordwijk: Memphis Depay pakt de bagage uit zijn auto. Onder: de schoenen van Georginio Wijnaldum, daaronder het horloge van Luuk de Jong en de schoenen van Depay. Foto’s Bastiaan Heus

Kwart over één, gistermiddag. International Kenny Tete is nog ruim op tijd nog voor het verzameltijdstip van 13.30 uur. Toch trapt hij zijn Mercedes AMG vol op zijn staart op de parkeerplaats voor Huis ter Duin in Noordwijk, tot hij voor de hoofdingang halt houdt en het stuur overgeeft aan zijn bijrijder. De Ajax-rechtsback – gouden kettinkje, fraai klokje om de pols – pakt twee tassen uit de kofferbak, geeft zijn maatje een boks en brasa (omhelzing) en staat de draaiende camera’s te woord voor hij de draaideur instapt.

Observaties die horen bij een uurtje posten bij de aankomst bij Grand Hotel Huis ter Duin. Het defilé van internationals is een vermakelijk mediaritueel met dure auto’s, horloges, Louis Vuitton-tassen en politiek correcte interviewtjes over voetbalkwestietjes. Aanvoerder Arjen Robben kwam gisteren als eerste aan en sprak zijn waardering uit voor Oranje-topscorer Robin van Persie, die niet opgeroepen is. „Een geweldige spits. Als hij helemaal fit is en in vorm, is hij een absolute meerwaarde voor het Nederlands elftal.”

Sinds 1987, onder Rinus Michels, verzamelen internationals van Oranje zich traditioneel in Huis ter Duin. Maar ‘de aankomst’ is pas sinds een aantal jaar een media-event. Bas Ticheler, perschef van Oranje sinds vorige zomer, volgde het Nederlands elftal als NOS-radioverslaggever vanaf 2005 en zag de mediabelangstelling voor het agenda-onderdeel ‘Aankomst bij Huis ter Duin’ hand over hand toenemen. „Toen ik begon was alleen een terugkeer van Clarence Seedorf na een jaar iets waarvoor misschien twee tv-verslaggevers op kwamen draven.”

Inmiddels lokt zelfs het samenzijn van een voor het EK uitgeschakeld Oranje voorafgaand aan twee oefenduels tegen Wales (vrijdag in Cardiff) en Duitsland (dinsdag in Hannover) cameraploegen van NOS, Fox Sports, RTL 7, VI tv, AT5, Hart van Nederland en nog eens een handvol webkanalen als Telesport, een tiental schrijvende journalisten en ruim tien fotografen. Voor hen staat een koffietafel buiten.

De sjaal en de hoed

De grote, quasi-serieuze hamvraag is natuurlijk: wat draagt Memphis Depay deze keer? Met zijn bruine hoed en donkerrode Louis Vuitton-sjaal werd hij afgelopen september voor de wedstrijden tegen IJsland en Turkije symbool voor misplaatst vedettegedrag in een dramatisch falend Oranje-elftal. NOS-analist en oud-coach Co Adriaanse zag een verband tussen Depays uitdossing als „Peruviaanse panfluitspeler” en zijn onttrekking aan teamafspraken in het veld. „Je moet je als jonge speler niet zo uitdossen als je niets heb bewezen”, zei hij in Studio Voetbal.

Bondscoach Danny Blind maakte van de hoed en sjaal geen thema, althans, niet publiekelijk. Toch zeggen modieuze grillen volgens sommige trainers wel degelijk iets over de topsportinstelling van een speler. Ajax-coach Frank de Boer sprak in een Parool-interview afgelopen zaterdag zich te hebben geërgerd aan een speler [Ricardo Kishna, red.] met zwart haar die zijn baardje rood geverfd had. „Die is bezig om op te vallen vanwege zijn uiterlijk, maar volgens mij ga je niet beter voetballen van een rode baard.”

Of neem Sir Alex Ferguson, in zijn autobiografie. Toen David Beckham zijn pet op een dag niet wilde afzetten, omdat hij zijn nieuwe kapsel – kaalgeschoren hoofd – pas ’s avonds voor de aftrap aan de wereld wilde presenteren, wist Manchester Uniteds succescoach genoeg: die is niet meer vol met voetbal bezig.

Gevoel voor beeldcultuur

Ook Depay is een voetballer met gevoel voor beeldcultuur en een jongen die zijn icoonstatus omarmt. Hij wil gezien worden. Draagt-ie weer een hoed? Ja, weer een hoed: een zwarte dit keer. Iets minder extravagant, al met al, maar duidelijk is dat Depay zijn nieuwe creatie – leren jack, groene schoenen – niet aangetrokken heeft om vervolgens via de parkeergarage het hotel binnen te sluipen, wat hij ook had kunnen doen.

Door een haag van fotografen en cameraploegen baant hij zich een weg naar de draaideur van Huis ter Duin. Met de hand op zijn hoed trotseert hij windkracht 7.