lezersreacties 2

In geen jaren heb ik me zo geërgerd aan een stuk in mijn krant

Het is me in geen jaren overkomen dat ik me zo ontzettend geërgerd heb aan een stuk in mijn krant als dit weekend. Het is waarschijnlijk een optelsom van de laatste jaren over de Zwarte Pietdiscussie, maar dit verhaal was voor mij de druppel. Ik voel me zo langzamerhand te gast in mijn eigen land met types zoals Anousha Nzume, Seada Nourhussen, Arzu Aslan en Mariam al Maslouhi, die overal een podium krijgen om te schreeuwen dat zij zich zo achtergesteld voelen.

Ik moet mij daar als blanke NRC-lezer kennelijk op aangesproken voelen. Dat doe ik dus niet. Omdat ik weet dat ik niemand achterstel. Wel vind ik dat dit soort types niet moeten zeuren. Zij zijn mondig genoeg en krijgen voldoende aandacht om hun eigen positie te verbeteren.

Kennelijk lukt dat niet erg. Nederland is namelijk een land waar heel veel mogelijk is. Dat betekent niet dat je altijd krijgt waar je denkt dat je recht op hebt. Dat mijn krant daar ook nog eens aandacht aan schenkt vind ik bedenkelijk.

Ik hoop stellig dat dit de laatste keer is geweest dat ik denk De Groene Amsterdammer of de Volkskrant zit te lezen in plaats van de NRC op zaterdag.

Een Helper Blacky?

Vol interesse las ik het artikel Witte mensen moeten eens luisteren. We zijn ons inderdaad nauwelijks bewust van de bevoorrechte positie waarin we ons bevinden, de witte Nederlander, in een van de rijkste landen ter wereld. Het fenomeen helper whitey is echter van alle huidskleuren.

Zo probeerde een dozijn overwegend witte vrouwen decennialang aanhangig te maken dat ze door Bill Cosby gedrogeerd en verkracht waren. Niemand wilde luisteren. Pas toen een zwarte komiek er een grap over maakte, was de rest van de wereld bereid niet langer weg te kijken.

Maakt dat van Hannibal Buress een helper blacky?

Floor Hulsinga Rotterdam

Omdat wit boven ligt op het zebrapad

Moet ik nu echt reageren

Op vrouwen die zich zo frustreren

Omdat wit bovenop ligt op het zebra pad Zich ergeren aan iedere flauwe grap

Na de Sint het schaakbord mastermind en dammen verwensen

Wantrouwen hebben tegen alle witte mensen

Want hun pijn is zonneklaar

Ze hebben een kleurtje en afrohaar

Hun eksterogen lopen van teen tot aan hun kruin

En overal zo prachtig bruin

Zwarte kracht zwarte pracht, maar o jee dat mag ik natuurlijk niet zeggen

Want zij zouden mij bevoogdend uit kunnen leggen

Liever pruttelen zij in hun kampje voort Over hullie en over hunnie

Waar alles wat wit is niet spoort

Ik ga niet veinzen dat ik geen huidskleur zie

Wie bepaalt hier goed en slecht

Wie maakt van de eigen pijn iemand anders z’n gevecht.

Christel van Vliet