Pierre Audi blijft op divers gala ver van feestcliché's

Aan veel operahuizen zijn gala’s traditie. Maar de Nationale Opera volhardt al decennia in het primaat van het artistieke: geen chique avondjes black tie. Voor het 50-jarig jubileum werd een uitzondering gemaakt. Regisseur Robert Carsen stelde een programma samen van strak aansluitende scènes, video’s en aria’s – samen goed voor twee uur sterk orkestspel en fraaie vocale momenten.

DNO werd geplaagd door afzeggingen en niet alle solisten waren even sterk. Conclusie: stevige stemmen stralen het felst in een formule als deze, waarin snel en kort gepiekt moet worden. Violetta Urmana was dus overrompelend in Verdi’s O don fatale en Peter Rose overtuigde vanaf de eerste seconde in Brittens When my cue comes, call me. Een hoogtepunt was ook Eva-Maria Westbroeks Voi lo sapete: dramatisch, intens, een opera in broekzakformaat - wat voor de groepsscènetjes uit Mozarts Nozze en Verdi’s Falstaff minder gold.

Artistiek directeur Pierre Audi hield een speech die ook na de compromisloze openingszin („podiumkunsten verenigen leven en dood in het ritueel dat de voorstelling is” ) bewonderenswaardig verre bleef van feestclichés. Soms gaan er stemmen op die ruim 25 jaar Audi lang vinden. Maar vind maar eens een directeur die zo eigen is. Fraai ook: videofragmenten uit het verleden, waaronder Audi’s Ring, live begeleid door Marc Albrecht. Erna werd gedanst, niet op klassiek. Gemiste kans.