En weer had Kazim een duel kunnen beslissen

De klassieker eindigde in 1-1. Feyenoord-spits Kazim Richards viel in en kreeg dé kans op de winnende treffer. Maar hij miste.

Colin Kazim-Richards komt oog in oog met Ajax-doelman Jasper Cillessen, maar slaagt er niet in Feyenoord op voorsprong te zetten in de Klassieker. Foto ANP

Heel zijn langzaam dovende bestaan als Feyenoord-spits had hij gisteren in de tachtigste minuut een sensationele wending kunnen geven. Of in ieder geval had Colin Kazim-Richards een heroïsch wapenfeit kunnen bijschrijven bij een verder tamelijk roemloos dienstverband in Rotterdam-Zuid: scoren tegen Ajax.

Maar ‘Kazim’ leidt een voetballeven van gemiste kansen. Vorig jaar nog ‘beertje Colargol’ genoemd door Willem van Hanegem en door Ruud Gullit afgeserveerd met de woorden: „Het is geen spits.” Dat was na de Klassieker september vorig jaar waarin hij zich aan het Feyenoordlegioen presenteerde als kansenverkwistend en randzaken opzoekend heerschap. Groot, sterk, hart op de tong. Maar in zijn brede lichaam schuilt geen goalgetter – toch jammer voor een spits.

Een kijkje in zijn ziel

Invaller Kazim-Richards (29) begon gisteren tien minuten voor tijd een slimme loopactie richting de as van het veld – randje strafschopgebied. Eljero Elia zag hem in zijn ooghoek vertrekken, bedacht een steekpass van het zuiverste soort en zette de Engelse Turk vrij voor het doel. Doelpunt zou je zeggen, in negen van de tien gevallen bij negen van de tien spitsen. Maar de inzet miste kracht en richting en Ajax-doelman Jasper Cillessen pareerde. Zo bleef het 1-1 en eindigde de Klassieker, editie 182, onbeslist.

Het is, na de wedstrijd, vergeefs wachten op een quote, een kijkje in zijn ziel, maar het gevoel van Kazim-Richards zal zijn zoals rechtsachter Rick Karsdorp namens heel Feyenoord verwoordt: „Alle koppies hingen naar beneden in de kleedkamer.” Dat zegt wat over Feyenoords ambitie dit seizoen en het vertoonde voetbal van gistermiddag in de Kuip: titelwaardig.

Des te pijnlijker dat Kazim-Richards Ajax liet ontsnappen, en voor Feyenoord een dubbelslag in het Klassiekertweeluik (tien dagen geleden voor de beker, nu in de eredivisie) verpestte. Die bekeroverwinning, de tweede zege pas in de laatste 24 duels met Ajax, kwam met het schuim op de mond tot stand in de laatste minuut. Gistermiddag was zowaar de ratio terug in de Kuip. Het publiek toonde zich, bedwelmd wellicht nog door het verloop van de vorige wedstrijd, ook minder gefrustreerd en verongelijkt dan anders. Minder haatdragend zelfs, voor het gevoel.

Slechts geel

Feyenoord speelde navenant: volwassener, verstandiger en maximaal gebruikmakend van scheidsrechter Bas Nijhuis’ coulance. Al ging Karim El Ahmadi over de schreef, met een aanslag op de ingevallen Ajax-spits Arek Milik. Hij kreeg slechts geel.

In vinnige duels troefde het Feyenoord-middenveld in de eerste helft, onder aanvoering van krachtpatsertje Tonny Vilhena, de sterkste Ajax-linie af. Aan Amsterdamse kant haakten Lasse Schöne en Riechedly Bazoer in dit geweld geblesseerd af. Sven van Beek, maker van de 1-0 voor rust, en Eric Botteghin heersten in het centrum van de verdediging van Feyenoord contra pseudo-spits Davy Klaassen van Ajax.

Maar Feyenoord verloor het momentum na een uur spelen. Direct gevolg van het incasseren van een curieus doelpunt, waarbij de bal eerst centimeters over de zijlijn rolde aan de voet van linksbuiten Amin Younes – niet geconstateerd door de grensrechter – en uiteindelijk voor de voeten van Klaassen kwam. Via het onderlichaam van Terence Kongolo dwarrelde diens schot binnen.

Kwijnend vertrouwen

In die sfeer, die van kwijnend vertrouwen in goede afloop bij Feyenoord, viel Kazim-Richards in de 67ste minuut in. Eraf ging Michiel Kramer, de slungelige centrumaanvaller die ook al zo moeilijk het net vindt – namelijk al vier wedstrijden niet meer. Kazim wees omhoog, steun van bovenaf aanroepend, maar die bleef uit, net als vorige week, toen hij tegen ADO Den Haag volledig vrijstaand op doelman Hansen kopte. Keepers werken als een magneet op zijn doelpogingen: ballen vliegen recht op hun klauwen af.

Alle twijfel over zijn spits-zijn balde zich samen in Kazims moment van falen. Cillessen, met wie hij in de loop der laatste paar Klassiekers een vreemde relatie ontwikkeld heeft van aan elkaar zitten en elkaar dingen toewensen, bleef glorieus overeind. Ook in Amsterdam afgelopen januari, toen het 0-0 bleef, miste Kazim-Richards één op één met Cillessen. Met zijn teen voorkwam de doelman van Ajax een doelpunt.

De laatst glimp van Kazim-Richards gistermiddag, voor hij de spelerstunnel in dook, was na de wedstrijd ruziënd in de middencirkel met Cillessen. Kazim mist en ruziet: het is bijna een klassieker in de Klassieker.