Column

Liefdespaar

Monica Vitti is nog niet dood, zoals ik hier gisteren constateerde, maar hoe is het afgelopen met twee andere filmacteurs, die regisseur Antonioni in 1970 uit het niets lanceerde voor zijn film Zabriskie Point? Daria Halprin en Mark Frechette waren twee jonge mensen die nog nooit hadden geacteerd. Zij moesten in de film een liefdespaar vormen, gingen daar na afloop mee door en werden kortstondig beroemd – totdat alles in een bizarre anticlimax eindigde.

Zabriskie Point wordt algemeen beschouwd als een mislukte film, zowel artistiek als commercieel. De filmmaatschappij verloor er miljoenen op, Antonioni besloot nooit meer in Amerika te filmen. Ook ik vond het destijds een matige film, maar toch ben ik hem nooit vergeten. Er viel visueel veel te genieten dankzij de overweldigende natuur van Death Valley National Park in Californië, waar het jonge paar zijn idylle beleeft.

De laatste jaren is er een zekere herwaardering voor Zabriskie Point gaande, misschien ook omdat de film een soort aanklacht tegen de Amerikaanse consumptiemaatschappij lijkt. Frechette speelt een student die tijdens de studentenrevolte van ’68 ten onrechte verdacht wordt van een aanslag op een politieman. Hij vlucht met een gestolen vliegtuig de woestijn in, waar hij een studente (Halprin) ontmoet.

Op zijn weblog schreef de publicist Sam Tweedle uitgebreid over de lotgevallen van Frechette en Halprin. Antonioni, die een hekel had aan veeleisende acteurs, zocht twee onbekende, nog kneedbare, mensen. Hij vond Halprin in een documentaire over de hippiebeweging, zijn scouts zagen Frechette bij een busstation in Boston, waar hij een luide ruzie had met iemand. „Hij is twintig en hij haat”, zeiden ze tegen Antonioni. Die constateerde: „Hij heeft de elegantie van een aristocraat, maar van een arme familie.”

In werkelijkheid was Frechette een straatschuimer, op zoek naar inkomsten voor zijn vrouw en kind. Hij was al een aantal malen gearresteerd voor gewelddadig gedrag en drugsgebruik. Hij was ook lid van de commune van Mel Lyman, een folkmuzikant die zich soms Jezus Christus waande.

Antonioni kon goed opschieten met Halprin, maar met Frechette had hij steeds ruzie over het scenario. Na de opnamen werden Frechette en Halprin korte tijd de gezichten van de Amerikaanse tegencultuur; zo kwamen ze op de cover van Rolling Stone terecht. Op internet is een filmpje te vinden waarop het paar geïnterviewd wordt door Dick Cavett; een genante vertoning omdat Frechette binnensmonds praat en Halprin vooral zwijgt.

Frechette nam zijn vriendin mee naar de commune van Lyman, aan wie ze hun filmhonoraria geheel afstonden. Halprin wilde met Frechette trouwen, maar hij weigerde. Zij voelde steeds meer weerzin tegen de misogyne sfeer in Lymans commune en brak ten slotte zowel met de commune als met Frechette; later kreeg ze een relatie met Dennis Hopper.

Hun acteurscarrières strandden met enkele onbeduidende films. Halprin begon een dansinstituut met haar moeder, Frechette keerde terug naar de Lyman-sekte en pleegde met enkele andere leden een mislukte bankoverval die volgens hem als een ‘revolutionaire daad’ bedoeld was. Hij kreeg een jarenlange gevangenisstraf, maar werd al na twee jaar, in 1975, dood aangetroffen in de gymzaal, verpletterd door een halter op zijn keel. Vermoedelijk een ongeluk, want hij was depressief en zwak geworden.

Ontdekt door Antonioni, afgedankt door het leven.