Je zit hier op stand en dan verwacht je meer

Foto Rien Zilvold

Het is alweer de achtste zaak in de keten van George-restaurants, ooit begonnen als Café George aan de Leidsegracht en nu ook buiten de stadsgrenzen te vinden. Onlangs opende San George, een downtown Italian zeggen de eigenaren zelf. Downtown is San George zeker. Op een steenworp van het Leidseplein en met het Vondelpark als buren kun je spreken van een heuse A-locatie. En zoals het in alle George-zaken gaat, het is prachtig ingericht. Donker, intiem, kleine tafeltjes, mooie afwerking, sophisticated… nu ja, zo’n zaak waar Frank Sinatra ieder moment binnen had kunnen vallen als ’ie niet was gaan hemelen. Italian? Amerikaans-Italiaans dus, want op de menukaart staan weliswaar vooral Italiaanse gerechten, er zijn ook hamburgers, friet, gegrilde kippen, meatballs en aanverwanten – eigenlijk is het een zaak zoals je vaak in New York tegenkomt.

Wij bestellen het driegangenmenu (39,-), dat bestaat uit antipasti misto, entrecote ai funghi (paddenstoelen) en een keuze uit verschillende desserts. Voor de ander valt het oog op de geheide hit vitello tonnato (12,-) en linguine (pasta) met kreeft (21,-).

Meteen valt op dat er veel te weinig of inefficiënt personeel is voor een drukke zaterdagavond in een grote zaak. We worden haastig en verre van gastvrij ontvangen, de (voornamelijk Italiaanse) bediening raast als een gek door de ruimte en komt handen tekort. Het aperitief (prosecco, Verdicchio) laat lang op zich wachten en er komt geen brood of olijf op tafel. Wel op zeker moment een tomaat, een Italiaanse variant op coeur de boeuf, met olijfolie en een scherp mesje. Leuk bedacht, deze amuse, alleen is de tomaat ijskoud en keihard. De vitello tonnato die volgt is karig, flinterdun gesneden kalfsvlees, en de tonijnsaus is veel te dun. Het bordje antipasti is vooral gevuld met vleeswaren (mortadella, salami), een paar gegrilde groenten (venkel, snijboon) en een romig stukje burrata – dat wel.

Inmiddels hebben we wijn besteld van de prima en ruime wijnkaart waar ook veel wijnen per glas op staan: een Vermentino (7,50) en een Montepulciano d’Abruzzo (5,50). Er worden twee enorme bellen gebracht, de rode is te warm; is dit troostwijn vanwege het lange wachten of gewoon American size?

Dan, inmiddels staat de muziek op volle discosterkte, komen de hoofdgerechten en ook die vallen tegen. De linguine met kreeft is goed op smaak, maar niet al dente, te lang doorgekookt dus, en ook al ligt er een prachtig stuk kreeft op de berg pasta, het gerecht is verder vooral lomp. Niet van die verfijnde klasse die je bij een chique Italiaan mag verwachten.

Hetzelfde geldt voor de entrecote met paddenstoelensaus. Het vlees is, ook al is niet gevraagd hoe we ’m willen, uitstekend gebakken, maar de paddenstoelen zijn gewone champignons zonder veel smaak en ook de saus heeft niet dat lekkere volle van funghi. Dit gerecht had bij ieder wegrestaurant geserveerd kunnen worden, maar we zitten hier op stand en verwachten meer. De bijgeleverde zoete aardappel detoneert trouwens bij dit gerecht en de door ons bestelde polenta (4,-) komt te laat, mét tartaarsaus (op z’n Amerikaans dus), is gefrituurd in plaats van gebakken en smaakt vettig.

Ten slotte, we hebben nu eenmaal A gezegd, komt de trolley met desserts langs. Uit mijn ooghoeken zag ik ’m al de hele avond staan, dat vermaledijde karretje dat goed past in een bejaardentehuis, maar niet in een chique zaak. De chocoladecaramel bestaat vooral uit botercrème en mist caramel en tussenlaagjes cake, waardoor het te zoet is en de koffiesmaak overheerst.

Het komt niet meer goed vanavond, we vragen om de rekening. De aardige jongen geeft ons tijdens het pinnen nog even zijn mooiste glimlach en dan staan we, nog geen twee uur later, zonder groet, zonder blijk van wat dan ook, weer op de stoep. Hondertwintig euro armer, een teleurstelling rijker.