Hete artiest

De vriend had een ‘hete’ artiest geboekt. De kaarten voor Helena Hauffs optreden waren in een paar dagen uitverkocht. Maar ook fysiek is ze ‘heet’, als we DJ Broadcast mogen geloven, want de 27-jarige producer wier debuutalbum Discreet Desires net uit is, werd op de site omschreven als: „Grote chocoladebruine ogen vol geheimzinnigheid, opgewekt en mooi, het halflange haar op de kruin als door een liniaal gespleten.”

Uitgerekend die zin was gebruikt om de artiest aan te prijzen op Facebook.

Een lekker wijf dus, zei ik.

Een poëtische zin, zei de vriend, en hij rammelde wat geïrriteerd met de percolator. Maar wat doet het ertoe, vroeg ik. Er zijn misschien artiesten, wier uiterlijk hun unique selling point is. Die boek je, en dan kan je er als promotor een linkje bij doen naar een video waarin ze over hun ‘life on the road’ vertellen vanonder een dun laagje schuim in een hotelbad. Weer tien kaarten verkocht.

Tuurlijk, een artiest die je interviewt, omschrijf je. Maar negen van de tien dj’s zijn man of jongen nog. En dan hoor je bijna nooit: hij heeft een zinneprikkelende snor of een baard als een hooiberg waarin je wil verdwijnen. Een man mag in een interview meestal gewoon vertellen over zijn muzikale vorming.

Bij de vrouwen, wordt er negen van de tien keer gezegd; ze is knap en ze kan nog goed draaien ook. Alleen al de volgorde van die omschrijving maakt het dubieus: alsof de kern van haar werk altijd achterblijft bij haar fysieke ‘capaciteiten’. Als je uitgerekend die omschrijving eruit pikt, dan is het alsof je wil zeggen: ook de mensen die haar rauwe punk electro niet weten te waarderen, trekken we met een bericht over haar looks naar de club.

De vriend, normaal iemand die nog rustig blijft als hij wordt opgesloten met een terrorist in een metrostation, begon boos te ratelen alsof de koffie nog moest worden gemalen. Zo’n zin kon prima als het verder duidelijk over haar muzikale inhoud ging. Toch werkt het averechts. Zoals actrice Jennifer Lawrence onlangs aandacht vroeg voor scheve beloning in de filmindustrie, zo is de positie van de ondervertegenwoordigde vrouw in de dance-industrie de laatste tijd onderwerp van gesprek dankzij dj’s als The Black Madonna.

Er zijn misschien promotors en journalisten die denken de vrouw een handje te helpen door haar uiterlijk te prijzen. Maar dat heeft Helena niet nodig. Die heeft namelijk een geweldig debuutalbum uitgebracht, Discreet Desires, dat groove heeft, maar ook abstract is. Dat verrast, maar toch meeslepend is. Een album dat hoge ogen gooit kortom, ook, of nee, juist zonder die grote chocoladebruine ogen.