Schiet eens op in Groningen

Het slechte nieuws voor Groningen werd deze week gemeld door minister Henk Kamp (Economische Zaken, VVD). Het gaat lang niet lukken om in het Groningse aardgasgebied, dat door aardbevingen is en wordt getroffen, nog dit jaar 3.006 woningen te versterken. Dat was wel de bedoeling. Maar het Centrum Veilig Wonen, daarmee belast, rapporteerde dat in de eerste helft van dit jaar niet de geplande 1.059 woningen zijn beveiligd of versterkt, maar slechts iets meer dan de helft daarvan, 535.

Dat maakt volledige realisering van het programma voor dit jaar tot een illusie; en dat is teleurstellend. Dat slechte nieuws had wellicht gecompenseerd kunnen worden als de Nationaal Coördinator Groningen, Hans Alders, woensdag concrete plannen had aangekondigd voor de directe toekomst van het Groninger gebied, maar hij kwam voornamelijk met voorstellen over procedures. Dat zal zijn functie hebben en Alders, die elf jaar commissaris van de koningin in Groningen was, verdient ook wel het voordeel van de twijfel dat Groningse belangengroeperingen geneigd bleken hem te geven.

Achter de term ‘Nationaal Coördinator Groningen’ gaat meer schuil dan die ene persoon, die daar van rijkswege, en mede op initiatief van de provincie en twaalf gemeenten, voor vijf jaar is neergezet – het gasgebied heeft nu een oliemannetje. Er is of wordt een organisatie opgetuigd van honderd mensen, met een poot in Den Haag die wordt geleid door Annelies Pleyte, tot voor kort en zeven jaar lang politiek adviseur van Mark Rutte, achtereenvolgens in diens functies van fractieleider van de VVD en van minister-president.

Hieruit kan het belang worden opgemaakt dat ‘Den Haag’ hecht aan stroomlijning van het proces in Groningen. Gelet op de omvang van de organisatie ‘Nationaal Coördinator Groningen’ is alvast te hopen dat zij niet in interne bureaucratische problemen vast loopt; temeer daar ze er voor is om activiteiten van andere instanties te coördineren, in goede banen te leiden en niet te vergeten: om voortvarendheid te bevorderen.

Hoewel de gaswinning in het Noorden nog lang niet is beëindigd, wordt de productie wel verminderd, maar zeker niet tot het niveau dat menig Groninger zou wensen. Het is begrijpelijk dat minister Kamp niet een-twee-drie alternatieven heeft voor de energievoorziening van Nederland; in december zal hij daar meer duidelijkheid over geven. Maar intussen moet wel worden gedaan wat gedaan moet worden. Zolang de winning doorgaat – en wellicht ook nog een tijd daarna – zijn nieuwe aardbevingen te vrezen. Het minste en meest urgente wat er in Groningen dus moet gebeuren, is het optimaliseren van de veiligheid van bewoners en bedrijven.