Hipsters als gourmetdiner voor Amazonekannibalen

Liefhebbers van de excessen en de extravaganties van de filmgeschiedenis zullen bij de titel The Green Inferno meteen alert zijn. Was dat niet de naam van de heel vroege found footage Cannibal Holocaust, de geruchtmakende kannibalistische shocker uit de jaren zeventig over antropologen in de Amazone die van waarnemers in diner veranderen?

Acteur/regisseur en Tarantino-maatje Eli Roth heeft een voorliefde voor het genre dat sinds zijn film Hostel martelporno is gaan heten. Ook in The Green Inferno – inderdaad, een variant op Cannibal Holocaust – besef je, het jachtgeweer van Tsjechov indachtig, dat als in het eerste bedrijf vrouwenbesnijdenis ter sprake komt, het daar wel op zal uitdraaien.

In interviews geeft Roth er een maatschappijkritisch tintje aan: door de studenten die in Peru het regenwoud redden ten prooi te laten vallen aan mensenvleeseters, zegt hij iets over het cynisme van Facebookactivisme en hipsteridealisme.

Maar is de eerste eenmaal op een boomstam gespietst, dan wordt snel duidelijk dat hij de wansmaak viert zonder andere moraal dan de drie-eenheid van plezier, angst en perversie.