Hoe leid je een gewoon gezinsleven vlakbij de grens met Gaza?

Hoe leid je een gewoon gezinsleven te midden van het conflict tussen Israël en Palestina? De Israëlische Ronit Ifergan maakte een documentaire over haar leven vlakbij de grens met Gaza. Het nu oplaaiende geweld in de regio zorgt voor nieuwe angst.

De Israëlische Ronit Ifergan filmde haar leven in het conflictgebied bij de grens met de Gazastrook. Bekijk hier een verkorte versie van de indringende documentaire. We spraken haar over het opnieuw oplaaiende geweld.

“Mijn dochter slaapt sinds drie weken weer bij haar twee broertjes, in de safe room”, vertelt Ronit (41) via Skype. Dat er soldaten rondlopen in de kibboets, dicht bij de grens met de Gazastrook waar Ronit met haar gezin woont, is normaal. Maar voorlopig mogen haar twee oudste kinderen (10 en 8 jaar oud) niet meer zelf op straat spelen. Het geweld in Israël en Palestina is de afgelopen weken weer opgelaaid.

Wat betekent het om een ‘gewoon’ leven te leiden te midden van het conflict? Ronit maakte er een documentaire over, Border Living. Wonen in Tel Aviv werd te duur, dus verhuisde ze met haar gezin naar het veel goedkopere gebied aan de grens met Gaza. Ze betaalt wel een prijs. In de documentaire zien we Ronit wanhopig twijfelen of ze er goed aan doet haar kinderen te laten opgroeien in een gebied waar op elk moment een alarm ‘Red Alert, Red Alert’, kan loeien.

Slapen in de ‘safe room’

In een van de scènes ligt Ronit verstijfd van angst in bed, bij haar kinderen in de safe room, een kamer van gewapend beton die Israël voor alle bewoners van het grensgebied bouwde. Het is 01.00 ‘s nachts en het alarm klinkt, gevolgd door explosies. Moet ze de kinderen wakker maken? Haar man is niet thuis, die is aan het werk. De volgende dag blijkt het huis van een van de buren geraakt.

Ronits ouders vinden het onverstandig om in het grensgebied te blijven wonen. Via de telefoon horen we dat ze haar over proberen te halen voorlopig met de kinderen naar hen toe te komen. “En dan wat?”, vraagt haar man Itsik, als ze het met hem bespreekt. “Voor hoe lang is dat een oplossing?” Hij denkt dat het vanzelf minder angstig wordt. Dat Ronit sterker wordt.

‘Leven is niet makkelijker geworden’

Het is nu twee jaar geleden dat de laatste beelden zijn geschoten. “Het leven hier is niet makkelijker geworden”, zegt Ronit. “Maar ik weet nu beter wanneer mijn angst gerechtvaardigd is en wanneer niet. En ik kan me beter beheersen waar mijn kinderen bij zijn.” Ze heeft meer ‘ervaring’ nu. En ze heeft een fijn sociaal netwerk om zich heen. De avond die ze organiseerde om haar film aan haar buurtgenoten te vertonen verliep emotioneel.

“Ze waren gechoqueerd. Konden niet geloven dat ze echt zo in angst leven. Ze ontkenden dat het er zo aan toe gaat, de film hield hen een spiegel voor. Ik dacht altijd dat ik de enige hysterische vrouw hier was, maar iedereen bleek die momenten te hebben.”

‘Wat vertel ik mijn dochter?’

Nu sinds een paar weken het geweld in de regio weer oplaait staat Ronit voor een nieuwe keuze. Haar dochter is nu 10, ze stelt vragen. Wat vertel je haar over het conflict, wat laat je zien? “Mijn dochter wil weten waarom haar matras weer bij de jongens in de safe room moet liggen. Ik neem het nieuws op. En dan kies ik wat ik aan haar laat zien. Soms blur ik een deel.”

“Het is hier een really big mess, maar ik blijf hoopvol. Wat moet je anders?”, vraagt Ronit. Haar jongste zoontje is nu anderhalf. Ze vindt het sociale leven in de kibboets fijn. Maar altijd is er de twijfel, was het verstandig om hier te gaan wonen?

Met dank aan Mea Dols de Jong