Droedelen

„Goh, wat een fijn verhaal”, denk ik na het lezen van een artikel in de zaterdagkrant, „en ook zo mooi geschreven!”

Nagenietend kauw ik nog wat op mijn pen die ik al sinds het oplossen van de sudoku in mijn mond heb.

Om vanavond goed beslagen ten ijs te komen op de verjaardag van mijn vriendin, prent ik de naam van de auteur in mijn hoofd en lees ik een enkele passage nog even opnieuw. En dan heb ik er, voor ik het weet, zo maar een krulletje onder gezet.

Ik schrik ervan. Bij gebrek aan een ‘like-knop’ heb ik een analoge „Vind ik leuk” neergekrabbeld.

Hoezo geconditioneerd?