Terzij de Horde vernieuwt binnen toch al spannend genre

Terzij de Horde maakt metal zonder opsmuk of versieringen, met een heel eigen geluid. Ze rekken er de grenzen van het toch al spannende subgenre weer verder mee op, maar de vernieuwing komt bij Terzij de Horde niet van populaire metalmixdrankjes als shoegaze of folk, maar van binnen. De literaire teksten van de Utrechtse band worden met vileine blafkrijs op met hardcore en noise gepeperde black metal in je gezicht geblazen, gedragen door onberispelijk drumwerk en vlijmscherpe tremolo-riffs.

Self is pas het debuut van Terzij de Horde, na een indrukwekkende ep en een nog mooier project rond dichter Hendrik Marsman. Vanaf de knalharde openingsriff in ‘Absence’ tot de veelzijdige afsluiter ‘Sacrifice - A Final Paroxysm’ word je meegezogen langs de zes nummers. Die zijn soms hoekig en cerebraal, maar nooit emotieloos. Ze laten telkens wat licht vallen in melancholische passages, waardoor je echt valt voor deze eigenlijk alles vermorzelende plaat – het lijkt wel Stockholmsyndroom. Terzij de Horde boort een gaatje in je nagel om de druk van een bloeduitstorting te verlichten. Een lijdensweg, een marteling en dan: verlichting. Voor even.