Column

Eng

Afgelopen zaterdag vierde ik Halloween bij mijn zus. Vorig jaar had ik me uitgedost als Freddy Krueger en mijn zus zich als Els Borst na de vondst. Na klachten uit de buurt besloten we om ons dit jaar iets gematigder te verkleden en zo belde ik dus aan als Jon Snow uit Game of Thrones. Mijn zus droeg een witte morphsuit, met op haar romp twee grote lichtroze strepen: zij was een positieve zwangerschapstest.

In de hal lag een flink aantal zakken snoep. Het verbaasde me, want mijn zus is radicaal tegen suiker. Mijn neefjes moeten op school altijd trakteren op van die genante satéprikkers met een stukje kaas, komkommer en een zilveruitje. En nu had ze opeens allemaal snoep klaarliggen? Net toen ik er iets van wilde zeggen, ging de bel. Een meisje in een pluizig konijnenpak stond op de stoep. Haar vader, verkleed als wortel, stond er blij naast.

„Twick ow tweat!”, zei ze. Mijn zus legde een bakje biologische frambozen in haar mandje. Enigszins teleurgesteld bedankte het meisje. De wortel straalde. Terwijl ze wegliepen zei mijn zus: „Zo’n lief kind. Speelt zo schattig met de jongens.” Ik: „Maar is die stapel snoep dan niet voor lieve...” en toen ging de bel opnieuw. Er stond een jongetje van een jaar of acht, in een clownspak.

„Snoep”, zei hij. Toen pas zag ik dat hij van die Dracula-tanden in had. Hij hield zijn tas op. Mijn zus begon hem te vullen. Lollies, zure matten en van die toffees die zich aan je kiezen hechten als een koala aan een eucalyptusboom, verdwenen erin. Bonbons, Twixjes en doosjes Smarties. Het kind vertrok geen spier. Uiteindelijk zat er in de tas genoeg snoepgoed om een diabetespatiënt om het leven te brengen.

„Die heeft vorig jaar rotjes tussen de eenden gegooid”, zei mijn zus, zonder haar blik van het kind af te nemen. „Twee vogels opgeblazen. Mijn jongste kon er niet van slapen. Zijn ouders deden het af als kattenkwaad. Ze vonden dat ik overdreef.” Ze grinnikte. „Dan mag ik nu ook overdrijven.” Het jongetje liep zonder te bedanken weg.

„Meen je dit?” zei ik geschokt.

„Hij vroeg toch om snoep?” zei ze. „Die is vanavond hyper van de suikers. Cadeautje voor zijn opvoeders. En oja, op naar zijn eerste wortelkanaalbehandeling.”

Beleefd lachte ik mee, maar ik moest denken aan die keer dat ik te laat was voor haar verjaardag en ze erop had gestaan dat ik nog een tweede stuk taart nam. Ze had zich vanavond helemaal niet hoeven te verkleden. Mijn zus is ook zonder kostuum ook al doodeng.