Tweede, en dat op schoentjes

Sanne Wevers (24) behaalde in Glasgow zilver op balk en plaatste zich voor de Spelen. Ze turnt liever op blote voeten maar ook op schoenen hield ze zich staande.

Elke balk is vijf meter lang, 1,25 meter hoog en tien centimeter breed, maar die van Gymnova is de slechtste. Oordeelt turnster Sanne Wevers, die gisteren op dat toestel van Franse makelij zilver won op de WK. Hoezo een waardeloze balk? Omdat de specialiste dat vindt, punt.

Sanne Wevers, de tweelingzus van Lieke, heeft een speciale band met de balk, die ze consequent ‘dat ding’ noemt. Als turnster houdt ze van het rechte stuk hout, waarop menige reputatie is gesneuveld. Veel turnsters haten de balk, waarop het minste gewiebel een val kan betekenen.

Lees ook de column van Wilfried de Jong over de balk: Evenwichtskunst

Het zal een sterk ontwikkeld precisiegevoel zijn, anders kan Wevers haar voorkeur niet verklaren. Van jongs af aan heeft ze wat met balk. Nee, ze kent geen angst, ze ziet er telkens naar uit om kunstjes op ‘dat ding’ te vertonen. Maar op een balk van deugdelijk fabricaat en niet één met een toplaag die vocht aantrekt.

Niet waterpas

Elke afwijking, al is het een halve centimeter, voelt Wevers. Zo liet ze tijdens de podiumtraining op de WK van 2009 in Londen een nieuwe balk aanrukken, omdat er een draaiing in zat. In de trainingshal in Glasgow liep de vloer iets af, dus ook de balk. Zij had de pest in. Een balk die niet waterpas staat, en ook nog van ondeugdelijke kwaliteit, hoe beroerd kun je het treffen?

Wevers is intussen zo professioneel dat ze zich niet door zulke tegenslagen laat afleiden. Heeft de balk van Gymnova een te zachte coating, dan trekt ze toch schoentjes aan – iets wat Wevers in haar turnleven nooit eerder had gedaan. „Ik turn al twintig jaar zonder en nu vijf weken met.” Ze houdt niet van schoentjes. Dan mist de turnster het contact met de balk. Maar in Glasgow moest ze wel, omdat haar pirouettes door de zachte ondergrond haperden. Licht geïrriteerd: „Op een Gymnova lukt het me op blote voeten niet de snelheid erin te houden.”

Maar Wevers was voorbereid. Toen ze hoorde dat de toestellen voor de WK uit Frankrijk zouden komen, had ze er bij haar club in Heerenveen op aangedrongen een Gymnova-balk aan te schaffen. En zo geschiedde. Op 11 september, weet de turnster zich de leveringsdag te herinneren.

Vanaf die dag is ze gestopt met mokken en aan het werk gegaan. De WK waren te belangrijk om zich door Frans materiaal uit haar evenwicht te laten brengen. In Glasgow wilde Wevers met het Nederlandse team kwalificatie voor de Spelen afdwingen – wat lukte. En voor haar persoonlijk had ze een medaille op balk in gedachten – wat gisteren eveneens lukte.

Gezien de voorgeschiedenis sprak voor zich dat de turnster de mee gereisde verslaggevers spinnend van genoegen en op blote voeten te woord stond. „Ik ga ervan uit dat dit mijn laatste toernooi op een balk van Gymnova en op schoentjes is geweest”, zei Wevers, die daarmee preludeerde op een afscheid na de Olympische Spelen van volgend jaar in Rio de Janeiro, wat voor een turnster van 24 jaar ook weer geen verrassende uitspraak is.

Tegenslagen

In Rio wil de Wevers-tweeling, die wordt getraind door vader Vincent, oogsten. Daar hopen ze af te rekenen met alle tegenslagen en beloond te worden voor hun doorzettingsvermogen. Welke blessures hebben Sanne en Lieke niet gehad? Het waren er vele. Telkens knokten ze terug. Omdat ze hun turncarrière op een bevredigende manier wensen af te sluiten.

De reis naar Rio, die sinds afgelopen week vaststaat, betekent ook een overwinning op voormalig bondscoach Frank Louter, die als nieuwe trainer bij TON Almelo de Wevers-familie toegang tot de zaal ontzegde. Hij wil breken met het verleden. Het werd een pijnlijk afscheid van de club waar zij hun turnleven hadden doorgebracht. Pa en de tweeling kozen voor een verhuizing naar Heerenveen, om zich aan te sluiten bij de trainingsgroep van bondscoach Gerben Wiersma.

Een stap die hun leven op de kop zette – studies moesten bijvoorbeeld worden gestaakt – maar wel tot sportieve voorspoed leidde. Sanne won in april brons aan brug bij de EK in Montpellier en Lieke won twee maanden later bij de Europese Spelen in Bakoe goud op balk en brons op zowel vloer, in de meerkamp als met het team. En toen moesten de WK in Glasgow nog komen.

„Jammer van het incident in Almelo, maar we kunnen tevreden terugkijken op op onze aanpak”, blikte Sanne Wevers terug. „Het had ook het einde van onze carrières kunnen betekenen. Ik ben trots dat we die tegenslag in een dikke prestatie hebben omgezet.”

Atypische oefening

Nou, ‘dik’ was Sanne Wevers’ resultaat in Glasgow zeker. Wie tweede wordt in een pre-olympische toestelfinale stelt zich kandidaat voor een olympische medaille. En dat met een atypische oefening. Wevers zoekt het in de pirouettes en presentatie en maakt minimaal gebruik van de standaardelementen. Dat maakt de oefening bijzonder, maar ook discutabel.

Dat bleek gisteren, want er moest een protest aan te pas komen om een rechtvaardige uitgangswaarde toegekend te krijgen. Onmiddellijk na haar oefening rekende Wevers, zittend op de grond, in een schriftje uit dat haar oefening met eentiende punt te laag was gewaardeerd. Ze kreeg gelijk, want na een tweede check werd haar protest toegekend. Achteraf zou de podiumbezetting er niet door zijn veranderd, maar dat wist Wevers onmiddellijk na haar beurt nog niet. Toen moesten er nog zes concurrenten turnen.

Die zes beten zich allen stuk op de degelijke oefening van Wevers. Met uitzondering van de Amerikaanse Simone Biles. Die wipte met het minieme verschil van 0,025 punt over de Nederlandse heen. Wevers had er vrede mee, want op het kleine powerhouse uit Texas stond in Glasgow geen maat. „Zij is de terechte wereldkampioen”, erkende de gelukkige Wevers.