Sporthallen. Hij kan ze dromen

Khaled ging van Syrië naar Nederland. Of had hij toch beter naar Noorwegen kunnen gaan? Of Duitsland? Een vriend daar heeft nu al een huis. Hij twijfelde lang, maar hij bleef hier. Hij heeft vrienden gemaakt. Voorlopig zit hij in Crailo.

Asielopvang in Crailo, in het Gooi. Hier zit de Syriër Khaled (29) nu. Zijn ouders zijn nog in Damascus.

Khaled heeft een punt gezet achter het gewik en geweeg. Vertrekken uit Nederland? Toch naar Noorwegen? Toch maar niet? Het zoog hem leeg. Hij is er klaar mee, zegt hij krachtig en in het Engels. „I am done. This is it.” Nederland dus. Voorlopig in Crailo, hartje van Het Gooi.

Khaled (29), zwart haar, tenger van stuk, komt uit Damascus en zit nu in een café naast de Bussumerheide, met op de tafel voor zich een caffè macchiato. IS rukte op tot drie kilometer van zijn huis, vertelt hij. Zijn ouders zijn nog daar. Hij zou willen dat ze naar hier konden komen, maar ze hebben niet genoeg geld en vinden de overtocht te gevaarlijk.

In Damascus studeerde hij computeranimatie aan een Brits-Indiase academie. Hij noemt zich een „technology geek”. Eigenlijk wilde hij naar Groot-Brittannië, om daar door te studeren. Maar de reis was met 6.000 à 7.000 euro te prijzig.

Hij had echter te veel oorlog, bommen en granaten gezien om in Syrië te willen blijven.

Voor de overtocht van Turkije naar Griekenland had hij, handig foefje, zeekaarten gedownload op zijn mobiel. Offline raad te plegen, onzichtbaar dus op de radar van de Griekse kustwacht. Hij nam plaats in een rubberboot met 34 anderen, onder wie twee baby’s. Bestuurder van de buitenboordmotor was, aldus Khaled, „een Palestijn die zo nerveus was dat hij geen koers kon houden”.

Met zijn offline kaarten nam hij toen maar naast de Palestijn plaats, beetje meer naar links fluisterend, beetje meer naar rechts, en zo loodste hij de boot naar de overkant, de Griekse kust op en de Europese Unie in.

Smokkelauto

Via een paar Griekse eilanden en Athene ging het, per smokkelauto, naar Nederland. Men dropte hem bij een treinstation. Op naar Ter Apel.

Want na Engeland was Nederland bovenaan zijn lijstje komen te staan. Khaled kent een paar mensen hier. Nederlanders zijn aardig, hoorde hij van hen. En: het land heeft mooie natuur.

De twijfel sloeg toe na een lobby van een Noorse journaliste die hij ontmoette kort na aankomst in Griekenland. Ga naar mijn land, zei ze. Gratis studeren. Hulpvaardige mensen. Om over de natuur maar te zwijgen.

Maar Khaled bleef vasthouden aan ‘operatie Holland’, hij weet eigenlijk niet waarom.

Er viel genoeg tegen. Het gesleep alleen al. Binnen één maand verkaste hij van Ter Apel naar Olst, van Olst naar Kockengen, van Kockengen naar Laren, van Laren naar Kortenhoef en van Kortenhoef naar Crailo. Sporthallen: hij kan ze dromen. Over de start van zijn asielprocedure werd maar niets bekend.

De verhalen uit Noorwegen, via via, maakten hem intussen gek. Asielprocedures gaan daar meteen van start, hoorde hij, en er zijn gratis overnachtingen in een zoveel-sterrenhotel. Een vriend die koos voor Duitsland zit ook gebakken, in de buurt van Bremen. Een eigen huis, nu al. Khaled vond zich terug in sporthal De Fuik in Kortenhoef, ’s nachts omsingeld door snurkende Syriërs. „Mijn eigen dolby surroundsysteem.” Noorwegen was nooit zo dichtbij. Maar hij bleef. Hij ontmoette Nederlanders, maakte vrienden, gaat met ze naar de film.

Leven uit een reistas

Nu woont hij in Crailo, in een kamer van dik twintig vierkante meter die hij moet delen met een medevluchteling. Het interieur bestaat uit twee bedden, een tafel en een stoel. Een kledingkast ontbreekt, hij leeft uit zijn reistas. Eten dat hij in de gemeenschappelijke koelkasten zet, is de volgende dag weg.

Erger is het nieuws dat mensen van de IND en het COA kwamen brengen, vorige week. De asielprocedure van Khaled en alle andere in Crailo zal op z’n vroegst in maart beginnen. Een dreun in zijn gezicht. Een winterlang wachten. En dan de procedure zelf nog, die zo een jaar in beslag kan nemen. Weggaan uit Nederland heeft geen zin meer: de hele groep, een kleine honderd vluchtelingen, heeft half oktober ter registratie vingerafdrukken afgegeven. Men is aan deze EU-lidstaat gebonden.

Heeft hij echt geen spijt van het niet kiezen voor Noorwegen?

„Ik ben een mens. Er zit iets van spijt in mij, ja. Maar ik probeer mezelf ervan te overtuigen dat ik de juiste keus heb gemaakt.”