(Nog) niet de ongrijpbare technicus van weleer

Mounir El Hamdaoui maakte gisteren zijn rentree in het Nederlandse voetbal. Vergane glorie? Als hij topfit is ‘komt het wel weer’.

De bij AZ teruggekeerde Mounir El Hamdaoui (rechts) in duel met Janio Bikel van NEC. Foto ANP Pro Shots

Mounir El Hamdaoui zit in de dug-out voorovergebogen in zijn zwarte winterjas, handschoenen tegen de eerste novemberkou deze zondagavond. Hij is net gewisseld bij AZ, na krap een uur. De tribunes stromen leeg, zijn ploeg staat met 1-4 achter tegen NEC, mist cirkelt door het AFAS Stadion. Het voetbal – nauwelijks zichtbaar, ook een oranje bal helpt amper – is niet om aan te zien.

De verloren zoon, bijna vergeten, is terug in de Nederlandse polder. El Hamdaoui, hij die AZ naar de landstitel in 2009 gidste. Toen: topscorer van de eredivisie, speler van het jaar, fenomeen in wording. Nu: de sluwe magiër die zijn beloften nooit volledig inloste en zich via zijn oude club wil terugvechten, gebrand op rehabilitatie na jaren van onzichtbaarheid.

Gejuich

Gejuich als zijn naam wordt omgeroepen door de stadionspeaker. „Hij is echt terug in Alkmaar, Mounir El Hamdaoui.” Met nummer 15 komt hij als een na laatste uit de spelerstunnel. Hij is beweeglijk, biedt zich aan, wijst, dirigeert, is een rustpunt aan de bal, geeft slimme passjes. Hij krijgt een grote kans, een schot zonder gif, de doelman gooit zijn benen ervoor.

De 31-jarige aanvaller is (nog) niet de ongrijpbare technicus van vijf, zes jaar terug. Snel, mooi en koelbloedig, zo scoorde hij vaak. Zijn terugkeer wordt een kleine lijdensweg, met een 4-2 nederlaag en een fluitconcert.

Hij is nog niet helemaal fit, na een hamstringblessure en vier weken training bij AZ. Hij vertelt het na afloop voor een grote afbeelding van het kampioensfeest van 2009. Vergane glorie? Als hij topfit is, kan hij weer die begenadigde voetballer worden die hij ooit was, denkt hij. „Dan komt het wel weer.”

Op 6 januari speelde hij zijn laatste officiële wedstrijd, toen nog bij Fiorentina. Een invalbeurt van 25 minuten. Laatste goal? 14 december 2014, ook voor Fiorentina. Naar zijn laatste basisplaats is het diep graven: 17 februari 2014, voor Málaga.

Hij spreekt zacht, lacht een beetje. „Ik voel me goed omdat ik weer een wedstrijd heb gevoetbald.” Maar het lukt hem niet om het jonge AZ – selectie van gemiddeld 22 jaar – te inspireren, om ze aan doelpunten te helpen.

Hoe kon hij in de vergetelheid raken? Hij was ongelukkig met coaches, en andersom. Een botsing met coach Frank de Boer in 2011 bij Ajax. De spits zou zich in de rust van een duel misdragen hebben, zei de trainer destijds. „Het is heel simpel, vanaf het moment dat De Boer kwam was het voor mij eigenlijk over”, zei El Hamdaoui deze week tegen AZ Fanpage. „Hij zag het niet in mij zitten.” Hij werd uit de selectie gezet en belandde op een zijspoor.

Een transfer naar Fiorentina in 2012 leek de redding. Maar ook daar koos de trainer niet voor hem. Málaga hetzelfde verhaal. Conclusie: sinds 2011 vier verloren seizoenen, in de kracht van zijn carrière. Wat kan hij nu nog, na 35 duels en 7 doelpunten in de laatste vier jaar? Geef hem wat tijd, zegt hij tussen de regels door. Nog vier of vijf duels, iets van ritme – dan kan hij misschien weer een beetje de oude zijn.

Tovenaar van Kralingen

Z’n familie gelooft nog in El Hamdaoui. Zaterdag, een dag voor de wedstrijd tegen NEC; de deur staat open bij Sportshop Kralingen. Aan de toonbank staan Toufik (21) en Jaouad (29), de twee jongere broers van Mounir. Zij runnen de winkel, samen met Samir, die vandaag vrij is.

De familie heeft de sportzaak nu een jaar of zeven, in de wijk die hun thuis is. Ze groeiden er op, Mounir speelde er dagenlang op de pleintjes, onder anderen met Robin van Persie. El Hamdaoui heeft er zijn bijnaam aan te danken, de ‘Tovenaar van Kralingen’. De familie El Hamdaoui – uit Marokko geëmigreerde ouders, vijf broers, twee zussen – woont er nog altijd.

Kan hij nog de Mounir van weleer worden? „Voetbal verleer je nooit”, zeggen de broers in koor. Ze zijn blij dat Mounir terug in Nederland is. „Natuurlijk, dat is het mooiste wat er is, om je broer weer te zien voetballen”, zegt Toufik. Gisteren zat de familie op de tribune voor zijn rentree.

Voor in de winkel is een soort eregalerij ingericht met shirts van El Hamdaoui – van AZ, Fiorentina en Málaga. Nee, een Ajax-shirt hangt er niet tussen. Achter in de zaak een grote foto van El Hamdaoui, juichend voor Málaga, een hattrick bij zijn eerste basisplaats. Herinnering aan een goede dag in donkere voetbaljaren.

Verderop in de straat loopt een groepje tieners. Ze zeggen soms met El Hamdaoui te voetballen op de pleintjes. Is hij een voorbeeld voor ze? Een jong ventje stapt naar voren, bal onder te voet: „Natuurlijk mattie.”