Muziek, high fives, afzien en tranen: de New York marathon

De grootste marathon ter wereld voert ruim 50.000 deelnemers door de vijf boroughs van New York.

Foto Ton de Best

Gisteren liepen ruim 50.000 mensen de marathon van New York.  De vijf boroughs door de ogen van één van die lopers: NRC-redacteur Dennis Meinema. Met medewerking van Ton de Best.

In de kou, wachtend in de startzone.

Staten Island

Bussen vullen de Verrazano-Narrows Bridge richting Staten Island, de dunst bevolkte van de vijf wijken van New York – rijen zo ver het oog reikt. Het is zeven uur op zondagochtend, de meeste amateurlopers moeten nog drie uur wachten voordat ze hun marathon mogen beginnen, maar met tienduizenden tegelijk denken ze oprecht dat ze te laat gaan komen, dus kiezen ze er en masse voor het dan maar koud te hebben in de startzone.

Wachtend bij de start, wachtend op Amazing Grace.

De start 

Amazing Grace klinkt voor elk van de vier startgroepen. Amerikaanse deelnemers staan met hun hand op de borst mee te zingen. Helikopters van de New Yorkse politie vliegen laag over. Dan het geluid van twee kanonnen. De schokgolf kun je op je borst voelen. Links in de verte ligt Manhattan in de mist. Het is een epische blik op het finishgebied, dat nog meer dan 42 kilometer ver weg is.

Het einde van de Verrazano Bridge, hier begint Brooklyn.

Brooklyn

Aan het einde van de Verrazano Bridge begint Brooklyn, met 2,6 miljoen inwoners het grootste stadsdeel. Het straatbeeld verandert snel van industrieel naar gezellig. Het wordt ook steeds drukker. Live bandjes waarvoor we in Nederland graag een paar tientjes zouden betalen voor een concertkaartje, staan hier elke mijl nummers van Bruce Springsteen of Avicii te spelen; het is zonde dat je er zo snel weer voorbij bent. In Brooklyn wordt duidelijk waarom veel lopers hun voornaam op hun borst hebben laten drukken: om de paar seconden scandeert iemand die naam met hysterisch enthousiasme. Op zo’n dag is dat precies wat je nodig hebt: de energie van twee miljoen blije mensen. Overigens geldt dat niet voor de orthodoxe joden in de wijk: die staan alleen te kijken.

De renners net nadat ze de gevreesde Queensboro Bridge hebben getrotseerd.

Queens

Het meest verraderlijke stuk bevindt zich aan het einde van deze wijk: de gevreesde Queensboro Bridge. Steil, lang, en na een kilometer of 24, een punt waar het juist fijn is in cadans te raken. Dat gaat hier niet. Maar meteen onderaan de brug staat de beloning op 1st Avenue, een straat zo breed dat je je naakt kunt voelen als duizenden mensen zich gillend – ‘Way to go!’ ‘Dig Deep!’ – verdringen om een glimp van je op te vangen.

De meest gepassioneerde supporters in The Bronx.

The Bronx

Voordat de route afbuigt naar Manhattan eerst een stukje Bronx, dé volkswijk. De meest gepassioneerde supporters staan hier, en dat komt goed uit. Sommige muziek die snoeihard door de straten schalt, valt niet te ontcijferen; er staan speakers die het vier marathons geleden al hebben begeven, maar dat mag de pret niet drukken. Gospelkoren op de stoep, er zijn toeschouwers die een stuk meelopen met lopers die het zwaar hebben: ‘Don’t give up on me now’, roept er een. Opgeven is hier geen optie.

Manhattan

Central Park: de laatste kilometers.

In Central Park, hartje Manhattan, begon het in 1970, toen de New York Marathon voor het eerst werd georganiseerd en er nog maar 127 hardlopers rondjes om het park liepen. Nu is het een zegetocht van een kilometer of acht door het glooiende park, waar verreweg de meeste mensen heen komen om lopers toe te juichen. Maar eigenlijk is het meest indrukwekkende van Central Park de sfeer aan de finish. Een heldenonthaal. Vrijwilligers klappen onafgebroken, feliciteren, delen high fives uit; het is om nederig van te worden.

Nog enkele meters, dan wacht daar een herstelpakketje op iedere loper.

Er zijn ‘spotters’ die minutieus in de gaten houden wat de lichaamstaal van een gefinishte loper laat zien. Zien ze verkrampte ledematen of blauwe lippen? Ze pikken iemand er zo uit. Er staat een herstelpakket klaar met koekjes, fruit, zoute pretzels; dat wil je hebben nu.

Vrijwilligers delen capes tegen de kou uit.

En dan die medaille. Als die wordt omgehangen, zeker door een blije vrijwilliger die de woorden ‘You did a great job. Be proud of yourself’ uitspreekt, vloeien er links en rechts tranen. Het spandoek ‘Crying is okay’ van enkele kilometers terug helpt daar mogelijk ook bij. Central Park uit duurt twee kilometer, en terug naar de Family Reunion bij Columbus Circle nog eens twee. Strompelend wandelen met z’n allen tegelijk. Iedereen klapt. Waar ter wereld voel je je nog zo welkom?