Column

Evenwichtskunst

Turnster Sanne Wevers zei: „Balk blijft balk.” Ze doelde op de onvoorspelbaarheid van haar sport. De balk is maar 10 centimeter breed. Of smal, eigenlijk. Hoe moeilijk wil je het mensenvoeten maken? Een moment van verslapping en je moet eraf springen.

Iedereen heeft herinneringen aan de evenwichtsbalk. Op school lag dat kreng een paar keer per jaar op pootjes klaar in de gymzaal. Van de sportleraar hoefde je niets anders te doen dan er overheen te lopen. Zelfs dat bleek al een enorme klus.

Sanne Wevers is 24 jaar en heeft in haar turnleven al duizenden meters over de balk gelopen. Ik vermoed dat ze het ook met de ogen dicht kan.

Gisteren nam ze tijdens de WK-finale een aanloop en hup, ze stond op haar bekende plek. Op haar balk. Met schoentjes aan, want in Glasgow was het oppervlak van de balk zachter dan in Nederland. Geconcentreerd werkte ze toe naar haar specialiteit: de dubbele Wevers-pirouette.

Halverwege de balk ging Sanne op één voet staan. De hiel ging omhoog. Een forse swing vanuit de heupen. Kaarsrecht draaide Sanne twee rondjes op haar tenen. Met kracht, met gratie. Als een tol bleef de voet op zijn plaats. Nergens twijfel. Dit was wat je ‘evenwichtskunst’ noemde.

Ze kreeg een tussenapplaus en vervolgde haar weg op het smalle pad. Ik zocht naar het plekje waar de pirouette zojuist was gedraaid. Ik verwachtte een paar krulletjes op de balk te zien, van het boren.

Ze moest ook nog even met het hele lijf dicht bij de balk zijn. Dat element was verplicht bij deze oefening. Sanne ging langzaam liggen. In een liefdevolle omhelzing streelde ze met haar vingers het magnesium los van de bovenkant. De balk kreeg er een kleur van.

Sanne ging weer staan. Af en toe verstoorde de zwaartekracht kort het evenwicht. Want: balk blijft balk. Maar ze bleef staan. Het signaal voor de afsprong klonk. Een salto en Sanne belandde op de mat.

Terwijl de jury het hoofd boog over haar oefening, ging Sanne op op de grond zitten; een been in een knik, het andere uitgestrekt. Ze pakte een schriftje met lijntjespapier en begon met een balpen te schrijven.

Werd dit instant turnpoëzie?

De camera zoomde in. Letters, cijfers. Sanne schreef haar oefening uit en rekende de moeilijkheidsgraad uit. Toen de jury met de uitslag kwam, tekende ze protest aan.

Wie tijdens een turnfinale de strijd aandurft met de jury, kan bij mij niet stuk. Sanne had gelijk; de D(ifficulty)-score was 5.7 en niet 5.6. De jury moest overstag.

Sanne behaalde zilver. Ze won van de jury.

„Dit is historisch”, zei ze naderhand.

Ja, en dat op een hondsmoeilijk, raar toestel: de balk.