Voor bewonderaars

Elsbeth Etty grasduint door de stapel nieuw binnengekomen boeken en geeft haar eerste indruk.

Abel Schreuder, hoofdpersoon van Exit, de derde roman van Michiel Stroink, verlaat zijn vriendin Lize omdat ze volgens hem aan een bipolaire stoornis lijdt. Maar zelf spoort de mislukte journalist ook niet helemaal. Via Hannover reist hij naar Berlijn, waar hij zich om onduidelijke redenen voordoet als de Nederlandse schrijver Daniël. Onder die naam schrijft hij – in Exit opgenomen – biografietjes van zijn vader die zelfmoord pleegde en zijn grootvader die zich dooddronk. Zo komt hij er misschien achter dat hij erfelijk belast is. Stroink (1981) debuteerde in 2012 met Of ik gek ben, een jaar later gevolgd door Tilt. Exit is de zwakste van dit drietal. Alleen de beschrijvingen van Abels/Daniëls Duitse drugservaringen zijn overtuigend, totdat ze aan het einde compleet uit de bocht vliegen, samen met de op hol geslagen ik-figuur die het hele boek lang geen enkele heldere gedachte heeft ontvouwd.

Voer voor de bewonderaars van, ijveraars voor en vorsers naar de wereld van J.R.R. Tolkien. Aan de lange reeks heruitgaven van Tolkien in het Nederlands zijn weer drie delen toegevoegd, waarvan twee bezorgd door het Britse echtpaar Christina Scull en Wayne G. Hammond. Zij zijn gespecialiseerd in het werk van Tolkien (1892-1973) en hebben afzonderlijk of in vereniging tientallen publicaties over de bedenker van Midden-Aarde op hun naam staan. De Tolkienkunde mag niet worden onderschat, blijkt uit de studieuze toevoegingen aan Boer Gilles van Ham en De avonturen van Tom Bombadil. Zo zijn de rijmen over Bombadil niet alleen voorzien van een uitvoerige inleiding en dito notenapparaat, maar ook van een commentaar dat inclusief voorwoord meer dan de helft van het boek beslaat, aangevuld met een appendix en een bibliografie. Ook Boer Gilles van Ham is vermeerderd met een omstandig en diepgaand notenapparaat en een royale inleiding. Eveneens opgenomen zijn de illustraties van de in 2008 overleden Pauline Haynes. Tegelijk verscheen de vijftigste herdruk van De Hobbit (eerste druk 1960), voorafgegaan door een voorwoord dat Tolkiens zoon in 1987 schreef bij de Engelse jubileumuitgave, ook de vijftigste, van de voor het eerst in 1937 verschenen The Hobbit.

Nu hoort Tolkien onmiskenbaar bij de invloedrijkste Britse auteurs van de twintigste eeuw, maar of dit ook geldt voor de lollige P.G. Wodehouse (1881-1975) is toch minder zeker. Toch bestaat er ook in Nederland naast het Tolkien Genootschap Unquendor wel degelijk een P.G. Wodehouse Society, en zullen vele, waarschijnlijk vooral wat oudere, lezers de avonturen van de rijke leegloper Bertie Wooster en diens butler Jeeves nog wel kunnen waarderen. Mr. Mulliner is een (in ieder geval in Nederland) veel minder bekend personage van Wodehouse. In het nu vertaalde Mr. Mulliners sterkste verhalen steekt de man in de gelagkamer (bar-parlour) van de Rustende Hengelaar (Angler’s Rest Pub) onder het genot van warme whisky met citroen (Hot Scotch and Lemon) sterke verhalen af over zijn talloze neven, terwijl bardame Miss Postlethwaite de glazen nog eens bijvult. ‘Gompie!’ (om met de vertaler te spreken). Het is naar het schijnt typisch Britse humor, al schreef Wodehouse zijn meer dan honderd boeken in de Verenigde Staten, waar hij het grootste deel van zijn lange leven doorbracht.

In de jaren tachtig – Wodehouse was toen al dood – maakte tekenaar Peter van Straaten in opdracht van een liefhebber van de Britse auteur een serie van twaalf prenten naar scènes uit de verhalen van Wodehouse die als wandversiering moesten dienen bij een Wodehouse-manifestatie in de Pierpont Morgan Library in New York. Daar zat de tekenaar aan bij een deftig diner. ‘Ook de weduwe van P.G. Wodehouse was aanwezig, een bejaarde dame die duidelijk van mening was dat het partijtje alleen voor haar was georganiseerd.

Op een gegeven moment werd zij, op haar dringend verzoek, omdat zij slecht ter been was, door twee mannen de tafel rond gedragen, want ze wilde door alle aanwezige mannen gekust worden. Ook door mij.’

Misschien is Peter van Straaten wel een grappiger verteller dan Mr. Mulliner, denk je na lezing van Over tekenen en over de natuur, waarin columns over zijn beroep als tekenaar zijn gebundeld. Uiteraard is elk stukje voorzien van een tekening. Kom daar eens om in de Rustende Hengelaar.