Scheffer bashen is te gemakkelijk

Illustraties Cyprian Koscielniak

Paul Scheffer schrijft (24/10) een magistraal, beschouwend artikel over de vluchtelingen- en migrantenstroom. Weldoordacht, wikkend en wegend, geplaatst in een breed historisch kader, inclusief mogelijke toekomstige ontwikkelingen. Met een ‘helikopterview’, zoals men dat wel noemt.

Een verademing om te lezen, eindelijk iemand die het aandurft om de consequenties van deze toestroom te analyseren.

Hij ventileert tot slot slechts één opvatting: om genereus te kunnen blijven hebben we grenzen nodig. Niet geheel toevallig kwamen de op tv debatterende fractievoorzitters van GroenLinks, PvdA, D66, CDA gisterenavond tot eenzelfde conclusie.

Prompt komt er een nogal kritisch gesteld opiniestuk van Leo Lucassen (27/10): Scheffer negatief, retorische truc, doemdenken. En vergelijkingen met voorgaande vluchtelingencrises die niet te vergelijken zijn met nu. Ik zou bijna zeggen: ook een retorische truc.

Vervolgens wordt Scheffer weggezet door Coen Teulings (28/10). Het lijkt een beetje op ‘Scheffer-bashing’. Tenslotte Nanda Oudejans (28/10) die zich uitsluitend vol kritiek richt op de buitengrenzen waarover Scheffer zijn licht laat schijnen.

Al deze artikelen hebben gemeen dat zij slechts een enkel punt uit het betoog van Scheffer lichten, en verder hun negatieve benadering, zonder zelf naar een oplossing te zoeken.

Dit nu is wat mij stoort. In plaats van alternatieven bedenken, oplossingen zoeken, nee, kritiek. Negativiteit leidt niet tot een oplossing. Als gemeenschap moeten we naar oplossingen zoeken. Het artikel van Scheffer staat als een huis.