De Franse wijnpikorde

Een natuurwijnboer vecht voor een appellationstatus, schrijft Harold Hamersma.

Welkom in de krochten van de Franse wijnpikorde: Vin de France. Een vrij recente kwalificatie binnen de Franse wijnwetgeving die vin de table heeft vervangen en in het leven is geroepen om de wijnmakers beter te kunnen laten concurreren met producenten van buiten Europa die met hun voordelige varietals (wijnen van één druivensoort) stormenderhand de markt veroverden. Wat bij vin de table niet mocht, is bij Vin de France-wijnen wel toegestaan: druivensoort en jaartal mogen op het etiket vermeld worden.

Inmiddels bedraagt het volume van dit segment zo rond de 10 procent van de totale Franse wijnexport. In veruit de meeste gevallen behelst het hier ook daadwerkelijk wit, rood en rosé van het eenvoudigste soort. Niets-aan-de-handmodelletjes die als supermarkthuiswijnliter door het leven gaan. Of anders met een vrolijk stemmend prijskaartje van tussen vier en vijf euro en een jolig vormgegeven etiket de ‘wijntjeskoper’ proberen te verleiden. Sommige wijnmakers hanteerden Vin de France echter ook als geuzennaam. Wars van regeltjes en andere vormen van administratieve dwingelandij van het INAO, het Institut National des Appellations d’Origine, kozen kont-tegen-de-kribproducenten voor een zelfopgelegde verbanning uit de hoger gekwalificeerde regionen. Veelal betrof het hier boeren uit de biologische-, biologisch-dynamische- en natuurwijnhoek. Zij gebruikten dan niet toegestane druiven of hielden zich niet aan de officiële productiewijzen. Liefhebbers wisten deze pareltjes moeiteloos te vinden. Om vervolgens ook grif prijzen te betalen die hoger in de pikorde niet zouden misstaan.

Opvallend is overigens dat er nu ook weer een tegenstroom op gang begint te komen . In dezelfde Loire eist Alexandre Bain van Domaine Alexandre Bain zijn appellationstatus terug voor zijn Pouilly-Fumé. Deze natuurpaus wenste zijn sauvignon blanc niet te zwavelen en ook geen chemicaliën te gebruiken in zijn wijngaard. Vanwege deze ‘overtreding’ werd hij door de autoriteiten teruggezet. Maar dat accepteert hij niet. Hij heeft een rechtszaak aangespannen tegen de INAO. Niet eens zozeer omdat hij meent dat juist zijn Pouilly-Fumé de ware expressie van de appellation vertegenwoordigt. Maar veel meer omdat hij zich wil sterk maken voor ambachtelijke wijnmakers waar ook ter wereld.