All Blacks rekenen af met twijfels

De All Blacks wonnen zaterdagavond van Australië de boeiende finale tijdens het WK rugby. De bekroning van het werk van een unieke generatie.

Foto ANP

Snelheid, koelbloedigheid, brute kracht, sluwheid. En Daniel Carter. De verschillen tussen de machtige All Blacks en de rest van de rugbywereld werden zaterdagavond op een kolkend Twickenham in Londen nog één keer aangetoond. Na een zinderende finale, waarin Australië maar niet wilde opgeven, prolongeerde Nieuw-Zeeland als eerste rugbyploeg in de geschiedenis de wereldtitel.

De overwinning in de eerste WK-finale tussen beide aartsrivalen (34-17) leverden de All Blacks hun derde Webb Ellis Cup op, na 1987 en 2011. En voor het eerst nam de Nieuw-Zeelandse sterrenploeg de gouden beker in ontvangst in het buitenland.

Beste team ooit

Het laatste succes van de All Blacks is de bekroning van het werk van een unieke generatie. Een ploeg die het wereldrugby al decennia met straffe hand regeert, maar pas in 2011 echt is gaan oogsten. Het team dat zaterdagavond in Londen werd gehuldigd is volgens velen de beste die de sport ooit heeft gezien. Om eens één statistiek te noemen: sinds hun vorige wereldtitel verloren ze slechts drie duels. Of één moment waarin de WK-finale feitelijk werd beslist: toen golden boy Daniel Carter (33), met Australië nog volop in de race, vanuit het niets een dropgoal maakte, de bal met onnavolgbare, mathematische precisie afleverde tussen de palen. Juist hij, de man die in zijn laatste duel voor de All Blacks zijn eerste WK-finale speelde. In 2011 had hij voor de finale in eigen land geblesseerd moeten afhaken.

Met negentien onbetaalbare punten van zaterdag bracht Carter, op zijn laatste werkdag, zijn carrièretotaal op 1.598. De man uit Canterbury is daarmee met grote afstand topscorer aller tijden. Uit alle hoeken en standen schoot hij de afgelopen twaalf jaar tussen de palen, honderden penalty’s en dropkicks, het resultaat van een ongekend trainingsregime dat hij zichzelf oplegde.

De koele kicker toonde zich geëmotioneerd met de mooiste prijs uit zijn loopbaan. Voor Nieuw-Zeelanders een belangrijke, omdat het succes eindelijk werd behaald op Britse bodem. De All Blacks is jarenlang verweten dat ze buiten Nieuw-Zeeland tekort kwamen als het er echt op aankwam. Met die twijfels rekenden ze de afgelopen weken hardhandig af. „Twee keer op rij de wereldtitel winnen is een droom die uitkomt”, zei man of the match Carter direct na de finale voor de microfoon in het stadion. „Wij proberen dingen te doen die andere ploegen nog nooit hebben gedaan. Het is een heel bijzonder gevoel om deel uit te maken van deze groep spelers.”

Einde van een tijdperk

De zege van Nieuw-Zeeland, het eerste rugbyland dat drie WK’s weet te winnen, betekent tegelijkertijd het einde van een tijdperk. De trotse aanvoerder Richie McCaw, volgens velen de beste speler uit de geschiedenis, nam stralend afscheid in zijn 148ste en laatste testmatch. De waarde die hij de laatste jaren als leider van de All Blacks had, zeker na het teleurstellende WK van 2007, is met geen prijs uit te drukken. De cijfers die hij in zijn internationale loopbaan verzamelde vertellen het verhaal van de ploeg die elke week weer zijn grenzen wist te verleggen.

De All Blacks zullen grondig op de schop gaan, met het afscheid van Carter, van McCaw, maar ook van Ma’a Nonu, Keven Mealamu, Conrad Smith en Tony Woodcock. Een deel van hen zal de komende periode nog fortuin proberen te maken bij goed betalende clubs in Frankrijk, de kans dat zij het heilige zwarte shirt nog zullen dragen is minimaal. Maar het rugbygekke land heeft zoveel diepte dat de All Blacks ook bij het volgende WK, in 2019 in Japan, een hoofdrol zullen spelen.

Zaterdag waren ze net te sterk voor de Wallabies, al straalden de mannen in het zwart niet de macht uit die ze eerder in het toernooi hadden getoond, zoals in de kwartfinale tegen Frankrijk. De All Blacks hadden de beste start, met hun kenmerkende, hoge tempo. En het was Carter die met een penalty de eerste punten op het bord zette (3-0). De Wallabies kwamen niet toe aan serieus aanvallen – het zat ze ook niet mee in de finale. De ploeg van bondscoach Michael Cheika verloor al snel twee cruciale spelers, Kane Douglas en Matt Giteau. De angel was uit het Australische spel gehaald, en de All Blacks profiteerden optimaal. Een schitterende try van Nehe Milner-Skudder, een van de revelaties van het WK, bracht de ruststand op 16-3.

Het moment van Carter

Terugkomen van zo’n achterstand leek een te grote opgave voor Australië, dat in de 155 onderlinge confrontaties met Nieuw-Zeeland sinds 1903 slechts 42 keer had gewonnen. Nieuw-Zeeland liep verder uit, na de pauze, met een snelle uitbraak na een slimme pass van invaller Sonny Bill Williams (21-3). Toch leek de finale even te kantelen, toen All Black Ben Smith voor tien minuten naar de kant werd gestuurd. De Wallabies roken bloed, knokten zich een kwartier voor tijd terug in de wedstrijd met try’s van David Pocock en Tevita Kuridrani (21-17).

Dat was het moment voor Carter om zijn troepen nog eens aan te sporen. Eerst die schitterende dropgoal, gevolgd door een penalty die hij vlak voor tijd van precies 51 meter tussen de palen wist te krijgen (27-17). Een late try van Beauden Barrett gooide het boeiende duel definitief op slot (34-17), al was de marge uiteindelijk ietwat geflatteerd.

De finale, en de trotste wereldkampioen, stond in elk geval garant voor een waardig slot van een WK dat tal van records brak. Ook al werd gastland Engeland al vroeg uitgeschakeld, het toernooi bracht in zes weken tijd bijna 2,5 miljoen toeschouwers in 48 duels naar de stadions in Engeland en Wales, en bediende tientallen miljoenen kijkers op televisie. Het WK van 2015 leerde ook dat er vooral voor Europa, en de andere landen van het noordelijk halfrond, veel werk aan de winkel is. Met vier halvefinalisten was de dominantie van het zuidelijk halfrond, aangevoerd door de All Blacks, groter dan ooit.