Promovendus in de dj booth

Niemand noemt hem ooit ‘doctor’, behalve op de Britse radio, zegt Sam Shepherd (29) aan de telefoon vanuit zijn studio in Londen. Een jaar en drie maanden geleden promoveerde de neurowetenschapper op epigenetica, de manier waarop DNA zich in je cellen ontvouwt. Een dag na zijn laatste examen stapte hij in het vliegtuig naar Marrakech, om muziek op te nemen met Maâlem Mahmoud Guinia, meester van de Noord-Afrikaanse gnawa-muziek – een soort minigitaartje. „Absoluut betoverend. Je komt in trance als je het hoort. Maar als je het zelf probeert, maak je geen enkele kans. Het zijn hele aparte ritmes, die van generatie op generatie worden doorgegeven.”

Noord-Afrikaanse volksmuziek en experimentele elektronica – het lijkt niet verder uit elkaar te kunnen liggen. Toch kwam het afgelopen jaar allebei uit de koker van Floating Points, zoals Shepherd buiten het lab bekend is.

Vijf jaar lang deed hij ‘alles’ – het runnen van zijn label Eglo, produceren en dj-sets van de Panoramabar in Berlijn tot club Bunker in New York – ‘ernaast’. Na een lange labdag zette zijn promotor hem af bij het vliegveld op vrijdagavond. Het einde van zijn doctoraat viel samen met de sluiting van de illustere club Plastic People, thuisbasis voor Shepherd en goede vrienden Four Tet en Dan Snaith (Caribou). En nu was er tijd. De tijd om een eigen studio te bouwen en de aanzet voor nieuwe tracks uit te werken tot een album. Zijn eerste echte album, na veel singles in de laatste zes jaar.

Eleania, vernoemd naar een tropische trekvogel, is gedragen luistermuziek, gevuld met rijk gevulde strijkerssecties en staccato elektronica. Het is niks voor op de dansvloer, al is de clip bij eerste single ‘Nespole’ een prachtige verbeelding door danseres Kiani Del Valle van de voor Shepherd typerende plotwendingen: melodielijnen die elkaar spiegelen in verschillende partijen, bevechten en weer komen bovendrijven.

Vanavond neemt hij elf muzikanten, die ook op het album spelen, mee naar festival Catch in Utrecht. Hij schreef hun partijen zelf uit, nodigde ze uit in zijn nieuwe studio en bewerkte de opnames, zodat je geen verschil hoort tussen ‘laptop’ en akoestisch.

Hij zou ooit naar het Royal College of Music in Londen gaan, maar hij wilde losbreken. Door jazz leerde de priesterszoon zijn instrument, de piano, „op mijn manier te bespelen. En te reageren op andere musici. En dat is het punt waar je over droomt – dat iedereen samen kan spelen op het podium zonder dat er muziek op papier is”.

Eigenlijk net als in Marokko, beaamt Shepherd.

Suprise is always key.