Praatje

Ik sta in de Albert Heijn als ik een oude dame uitgebreid naar me zie glimlachen. Ik ben ongekend slecht in het onthouden van namen en gezichten, ook bij deze vrouw gaat er geen enkel belletje rinkelen. Zoals vaker besluit ik mijn tekortkoming te verdoezelen met een standaard praatje.

Nadat de vriendelijke vrouw uitgebreid over haar zieke man en haar plotselinge kattenallergie heeft verteld, laat ze een korte stilte vallen. Ze kijkt even naar de grond en zegt dan beschaamd: „Ik durf het bijna niet te vragen, maar wie bent u ook alweer? Ik ben zo slecht geworden in het onthouden van namen en gezichten. Het zal de leeftijd wel zijn.”