NRC tipt: vijf boeken die je dit weekend kunt lezen

Vijf boekentips van de boekenredactie van NRC Handelsblad

Beeld NRC

1. De onontkoombare afkomst van Eli d’Oliveira: Jaap Cohen ●●●●●
embed-1-stripped-4‘Briljante’ familiegeschiedenis over de Portugees-joodse familie Jessurun d’Oliveira. Centraal staat het tragische en boeiende verhaal van stenograaf en psycholoog Eli d’Oliveira (1886-1944). Tijdens de bezetting probeerde hij op basis van zijn stamboom vrijgesteld te worden van deportatie, waarbij hij argumenten gebruikte die volledig in de kraam van de nazi’s pasten. Recensent Rob Hartmans prijst de reikwijdte van het boek:

‘Cohen heeft veel aandacht besteed aan de familiegeschiedenis van D’Oliveira (ook nog na de oorlog) en aan het religieuze, sociale, politieke en culturele milieu waarin hij verkeerde. Bovendien laat Cohen haarfijn en op beklemmende wijze zien hoe mensen zich vastklampten aan illusies en mentaal werden meegezogen in een perfide systeem. Daardoor is dit boek een in alle opzichten monumentaal werk geworden.’

2. Malva: Hagar Peeters ●●●●○
embed-2-strippedBij de debuutroman van dichter Hagar Peeters, geschreven vanuit het perspectief van de verstoten, mismaakte dochter van de Chileense dichter Pablo Neruda, is al na een halve bladzijde duidelijk dat Peeters een ‘bijzondere romanschrijfster’ is. Recensent Thomas de Veen:

‘Daar, aan het begin van haar eerste roman Malva, doet haar hoofdpersoon in een zin die twee bladzijden en meer dan tweehonderd woorden omspant, uitgeleide aan haar stervende vader, die eerst wegzakt in een zoete slaap, dan in een glijvlucht naar het hiernamaals raakt en zodoende opstijgt naar het hemelse, waarna zijn lijf ophoudt met bewegen en definitief stokstijf wordt. [..] Anderhalve bladzijde lezen we Malva dan, en we zijn in vervoering.’

3. Doorgang: David Mitchell ●●●●○
scaleDe nieuwe roman van de Engelse schrijver David Mitchell, bekend van het verfilmde Wolkenatlas (2004) en Tijdmeters (2014), is zijn dunste ooit. Slade House (Doorgang), een mozaïekvertelling, is wel herkenbaar Mitchell, schrijft Ellen de Bruin. En de moeite waard. De Bruin:

‘David Mitchell (1969) heeft de gave om verhalen te vertellen waar je binnen een paar bladzijden zo diep in terechtkomt dat je er niet meer uit wilt – zelfs al spelen ze zich, zoals in zijn nieuwe roman, af rondom een eng oud spookhuis.’

4. Djinn: Tofik Dibi ●●●●○
embed-1-stripped-5In zijn autobiografische boek Djinn maakt voormalig politicus Tofik Dibi aannemelijk dat wat maatschappelijk nagenoeg geen probleem meer is, homoseksualiteit, dat wel kan zijn op individueel niveau. Zeker voor een gelovig mens. Pieter van Os is onder de indruk van Dibi’s schrijfstijl en Dibi’s ‘gave van de terloops vertelde anekdote’. Van Os:

‘Zoals over een ‘oud Turks mannetje’ dat hem bespuugt in zijn vaste internetcafé in de Amsterdamse Kinkerstaat en zelf naar foto’s van kleine meisjes blijkt te gluren. Ook zijn dialogen zijn sterk, zoals die met zijn moeder, die ‘geobsedeerd is door wat ‘ze’ over ‘ons’ zeggen en niet kan begrijpen waarom Femke Halsema voor ‘ons’ opkomt. Zelfs het geweld dat Dibi wordt aangedaan (inclusief verkrachting) weet hij overtuigend en spannend op te schrijven.’

5. Het wordt winter: Garry Kasparov ●●●●○
9789045030401-het-wordt-winter-l-LQ-fPresident Obama heeft niets geleerd van de Koude Oorlog, schrijft de Russische schaakgrootmeester en oppositiepoliticus Garry Kasparov in zijn vertaalde boek Het wordt winter. Kasparov doelt, zo schrijft Michel Krielaars, niet op Obama als Koude Oorlogshitser (het beeld in de Russische staatsmedia). Kasparov beschuldigt de Verenigde Staten, en in mindere mate de EU, ervan ten opzichte van Rusland een politiek van appeasement te voeren en niet op te komen voor de mens. Krielaars:

‘Behalve felle kritiek op Poetin en het Westen bevat Het wordt winter een evenwichtige analyse van de vijfentwintig zware jaren die Rusland sinds de Val van de Muur heeft doorstaan. In een van zijn belangrijkste hoofdstukken over die chaotische periode behandelt Kasparov het uiteenvallen van het Sovjetimperium, op 25 december 1991. Hierin laat hij zien dat de Sovjet-Unie op de dag van haar officiële ontbinding al geen lidstaten meer telde, omdat die allemaal al eerder de onafhankelijkheid hadden uitgeroepen.’