Het voelt ook weleens fijn om geliefd te zijn

Ryanne van Dorst was tot vandaag bekend als Elle Bandita. Nu gaat ze verder onder haar eigen naam, als lid van de nieuwe band Dool. „Weet je, het is oké om een buitenstaander te zijn.”

Ze staat in niets meer dan haar sokken en onderbroek op een stuk bouwplastic. Dikke druppels ijskoud bloed druipen uit haar pikzwarte haar langs haar benen naar beneden. Ze rilt van de kou. „Oh kut! Tampon vergeten!” grapt Ryanne van Dorst (31), tot vandaag bekend als Elle Bandita. Ze maakt vanmorgen bekend dat ze verder gaat als Ryanne van Dorst, bandlid van de nieuwe band Dool.

De rockmuzikant uit Maassluis kreeg net een emmertje half ontdooid varkensbloed over zich heen in een vervallen partycentrum in Krimpen aan den IJssel, tijdens de opnames van de clip voor het nummer ‘Oweynagat’ van Dool, dat op vrijdag 13 november uitkomt. Ze weet met haar goedgeplaatste tampongrap de wat gespannen sfeer te doorbreken – alle aanwezigen schieten in de lach. „Jij ken beter een tweepersoons matras gebruiken!” roept de drummer. Weer gelach.

Ze vindt, vertelt ze later in café Rotown in Rotterdam, de naam Elle Bandita „niet langer van toepassing”. Met die naam stond ze op Lowlands, speelde ze live op 3FM en kwam ze meerdere malen bij De Wereld Draait Door. Op het moment is ze kandidaat in het populaire survivalspelprogramma Expeditie Robinson (RTL) waarmee ze met bosjes nieuwe fans wint.

Iedereen kent haar naam nu, en nu wil zij er vanaf.

Verdwijnt de naam Elle Bandita?

„Ja. Elle Bandita was natuurlijk een soloproject, het betekent ‘zij, de band’. En ik vind dat voor mijn band nu al een aantal jaar niet meer echt van toepassing. Inmiddels zit er zoveel meer van ieders persoonlijkheid in de muziek, dat ik het gewoon niet rechtvaardig zou vinden om daar zelf alle credits voor op te eisen.”

Je bent er juist net zo bekend mee.

„Tuurlijk. Ik moet er nog wel een beetje een balans in vinden. Er is gewoon heel veel publiciteit nu, en als ook maar 2 procent van die mensen echt oprecht geïnteresseerd is in mijn muziek, dan komen ze ook wel naar Dool. Die mensen wil ik overhouden. Ik hoef echt niet die mensen die gewoon breindood naar de televisie zitten te kijken en denken; goh, wat een leuk heerlijk puur oprecht mens is dat. Dat cliché was ik al wel zat na een paar afleveringen Expeditie Robinson. Zo van, ‘Oh ja laten we met z’n allen Ryanne van Dorst leuk gaan vinden’. Terwijl ik de afgelopen dertig jaar op straat ben ondergespuugd, simpelweg omdat mijn uiterlijk of seksuele voorkeur mensen niet beviel.”

Moet je het wel doen dan, de publiciteit opzoeken in al die tv-programma’s?

„Waarom niet? Het levert geld op en iedereen heeft toch een baan? Ik vind het ook leuk en uitdagend, echt. En dat ik geld ga verdienen met muziek dat heb ik al jaren geleden opgegeven. Daar is het gewoon niet het soort muziek voor.”

Vind je het niet leuk om nu al die aandacht te krijgen?

„Jawel, het voelt ook weleens fijn om geliefd te zijn, of zo. Maar ik heb altijd een stempel op m’n voorhoofd gedrukt gekregen van diezelfde mensen die nu zeggen dat ik zo leuk ben. Zo van: oh ja er valt toch met haar te werken, ze is geen rockbitch.”

Ze spuugt de lettergrepen uit.

„Dat ook hè, die term ‘rockbitch’. Daar word je dan jaren mee bestempeld. Matthijs van Nieuwkerk die je dan aankondigt iedere keer dat je daar bent met rockbitch dit, rockbitch dat. Alleen maar omdat je als vrouw doet wat je leuk vindt ben je ineens een bitch, of arrogant of whatever. Maar dat is helemaal niet zo. Ik ben gewoon een hartstikke aardig persoon al zeg ik het zelf. Ik ben best wel een zorgzaam iemand. Ja, het is wel… als je met mij fuckt, dan fuck ik je gewoon tien keer zo hard terug. Dat wel.”

Je speelt ook wel met dat ruige imago. Je provoceert graag. Toch?

„Ja misschien wel. Weet je wel, als mensen er als een stel zoutzakken bijstaan, dan kan ik daar heel direct en confronterend letterlijk in je gezicht wat over komen zeggen. En dan moeten mensen daarom lachen, maar dat helpt dan wel. Zonder humor kom je nergens. Zo ben ik altijd al geweest. Vroeger werd ik erop afgerekend en nu word ik erom geprezen.”

Geintjes van Ryanne in Expeditie Robinson:

Ben je zelf zachtaardiger geworden?

„Ik heb wel wat minder bewijsdrang, ja. Ik hoef niet meer zo door iedereen te worden geaccepteerd. En op het moment dat ik het loslaat, accepteert heel Nederland me ineens.” Ze lacht.

In je jeugd ben je veel gepest omdat je anders was dan anderen. Heb je dat anders-zijn als muzikant juist omarmd?

„Nou, het is geen bewuste keuze geweest om geen commerciële muziek te maken of zo. Dat is gewoon wat er naar buiten komt als ik ga schrijven. En ik zal ook nooit zielig doen over dat ik gepest ben of whatever. Zo is het gewoon. Ik ben er eigenlijk juist dankbaar voor, want daardoor ben ik m’n eigen pad gaan zoeken en dat heeft dus wel z’n vruchten afgeworpen, artistiek. Maar ook mentaal. Ik denk dat ik best wel sterk in m’n schoenen sta tegenwoordig.”

Je twijfelt.

„Kijk, op het moment dat je zo veel kritiek krijgt, dan denk je dat er iets mis is met je. Als ik als vrouw gewoon mijn ding doe op een podium dat ik dan gewoon de volle laag over me heen krijg, weet je wel?”

Je laat tegenwoordig wel makkelijker merken dat dingen pijn doen.

„Dat is wel zo. Ik kreeg bijvoorbeeld deze week echt een superlief berichtje op Facebook van een vrouw hier in Rotterdam. Die had me weleens bij de supermarkt zien lopen, en haar dochtertje is blijkbaar heel erg fan van mij. Nou en dat dochtertje, een meisje van elf, loopt elke dag na schooltijd met een blocnote en een pen bij die supermarkt rond, voor als ik langskom. Ze heeft helemaal geen vriendjes of vriendinnetjes, want ze is een jongensachtig meisje, maar ze mag niet met de jongetjes meedoen en ze is te druk voor de meisjes. Nou, en die is dan jarig deze vrijdag. Ze had één vriendinnetje en die zou wel komen, maar nou heeft de moeder van dat meisje dat verboden, omdat ze die vriendschap ongepast vindt. Dus nou komt er helemaal niemand! En dan was nou de vraag aan mij of ik dan effe langs wil komen op dat familieborreltje, zeg maar. Dus daar ga ik dan vrijdag even een biertje drinken. Ja, ga ik wel doen, ik vond het zo’n zielig kutverhaal. Ik zei tegen haar: ja bedankt voor je kutverhaal, nou moet ik wel.”

En het is herkenbaar?

„Ja ook. Weet je, het is oké om een buitenstaander te zijn. Is niet erg.”

Wat ik heb gehoord van Dool klinkt als het verlengde van Elle Bandita, klopt dat? Stevige rock, best wel catchy.

„Ja, ik schrijf tenslotte nog steeds het meeste. Dit is steviger, en heeft wat meer gothic elementen. En we hebben ook een gigantisch lang doom-nummer gemaakt van tien minuten of zo. Heel zwaar. Echt te gek, tof nummer.”

Gaan we het straks op de radio horen?

„Nee. Daar zijn de nummers te lang voor. Dan wordt Giel Beelen boos. Ik had laatst al ruzie met Giel, omdat we daar toen midden in de nacht kwamen spelen op zijn fucking kutmarathon. Bij het tweede nummer begint-ie er na paar minuten doorheen te lullen! Fuck dat. Ik hoef echt niet op de radio gedraaid te worden.”

Giel is nogal belangrijk in muziekland. Wil je niet leven van je muziek?

„Nee. Ik denk dat muziek maken zelf het doel is. Dan moet je ook de ballen hebben om realistisch te blijven, dat je weet dat je niet op de radio gedraaid kunt worden.”

Heb je er spijt van dat je Elle Bandita niet eerder aan de straat hebt gezet?

„Dingen lopen zoals ze lopen, toch? Nee, ik heb er geen spijt van. Natuurlijk niet. Absoluut niet. Ik heb nergens spijt van.”